หัวใจของซูเซี่ยกระตุกวูบ
แผงลอยที่เพิ่งเริ่มตั้งตัวได้ไม่กี่เดือนก่อน
ตอนนี้เป็นฤดูร้อน ควรจะเป็นช่วงที่ขายดีที่สุด ทำไมอยู่ดี ๆ ถึงปิดกิจการล่ะ?
ซูเสี่ยวเจวียนไม่รู้ว่าเธอเคยไปหนานเฉิงมา “แม่เคยพูดถึงครั้งหนึ่ง ลี่ลี่ป้าของเธอคอยดูแลครอบครัวเขามาตลอด ทำเลดีขนาดนั้น ช่วงนี้ไม่มีใครออกแผง พ่อค้าเก่าหลายคนอยากย้ายไปทำเลนั้น เธอกลัวว่าจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น เลยโทรไปถามดู”
“แล้วใครรับสายล่ะ?”
ข้าวต้มในชามของซูเซี่ยวางทิ้งไว้ ร่างกายไม่รู้ตัวโน้มตัวไปข้างหน้า
“น่าจะเป็นแม่ของเพื่อนเธอมั้ง น้ำเสียงนุ่มนวลสุภาพมาก ขอโทษลี่ลี่จนเก้อเลย”
ซูเสี่ยวเจวียนพูดต่อ “บอกว่าครอบครัวออกไปเที่ยวกัน สักพักจะกลับมา ไม่เข้าใจสถานการณ์ตลาดแถวนี้ ไม่ได้บอกกล่าวให้รู้ล่วงหน้า”
ซูเซี่ยเหงงไปชั่วขณะ
หาเงิน เที่ยว
สำหรับครอบครัวธรรมดา นี่เป็นเรื่องดีทั้งคู่
แต่เมื่อนึกถึงสิ่งที่ได้ยินจากสวี่เจียวเจียว เธอยิ่งรู้สึกผิดปกติมากขึ้นเรื่อย ๆ รู้สึกว่าความสงบที่เห็นอยู่นั้นเหมือนภาพวาดที่ถูกพิมพ์ออกมา แค่ขีดสองสามครั้งก็ฉีกขาด ไม่มีใครรู้ว่าข้างหลังคืออะไร
เธอทนไม่ไหวต้องถาม “พ่อของเขามีประวัติอาชญากรรม นอกจากออกแผงไปด้วยกัน ที่ไหนจะรับเขาเข้าทำงานล่ะ?”
“เธอคิดว่าคนดีในสังคมมีมากมายขนาดนั้นเหรอ” ซูเสี่ยวเจวียนเหลือบมองเธอ “นอกจากทำงานในตึกสูง ยังมีที่หากินได้อีกมากมาย ยิ่งลงไปข้างล่างน้ำยิ่งลึก มีคนไม่กี่คนที่บัตรประชาชนเป็นของตัวเอง”