"เพิ่งออกมาสองวันเขาก็พาฉันไปกินข้าวนอกบ้าน กินอาหารตะวันตก ซื้อขนมให้พวกเธอ บอกว่าธุรกิจทำกำไรมาเยอะ จะได้ใช้ชีวิตด้วยกันดี ๆ แต่เมื่อวานเขาไม่เหลือเงินให้ฉันแม้แต่บาทเดียว...ไม่เหลือแม้แต่บาทเดียว"
หลินเยว่เจินเบิกตาสีแดงก่ำ เสียงสั่นเครือ "กระเป๋าเขาก็เอาไป ฉันไม่มีข้าวกินไม่มีน้ำดื่ม วันนี้มีคนใจดีช่วยชาร์จแบตเตอรี่โทรศัพท์ให้ ฉันเพิ่งรู้ว่าเงินที่ขายผัดหมี่เส้นแทบตายก็ถูกเขาโอนไปหมดแล้ว"
"แม่สมองทึบ แม่ไม่มีหน้าไปพบเธอกับเจียวเจียว ฉันก็อยากหารายได้พิเศษแถวนี้ สะสมเงินพอแล้วค่อยซื้อตั๋วกลับเจียงเฉิง แต่ไม่มีใครต้องการฉัน..."
หลินเยว่เจินหดตัวอยู่มุมสถานีรถไฟ ผมยุ่งเหยิง
ความละอายใจพุ่งขึ้นราวคลื่นยักษ์ ผสมกับความกลัวสุดขีด บีบคอเธอจนเจ็บ "ฉันคิดว่าบัตรประชาชนอยู่ในกระเป๋า เขาหลอกฉัน เขาเอาไปกู้เงินจะทำยังไง...บัญชีธนาคารยังมีเงินอีกตั้งมาก ฉันได้ยินว่ามีบัตรประชาชนก็ถอนเงินได้ เจียวเจียวรีบใช้เงิน จะทำยังไงดี?"
"โอนออกไปตั้งนานแล้ว" สวี่จี้ชิงพูด "ก็ไม่เท่าไหร่"
หลินเยว่เจินไม่เคยเปิดบัตรเครดิต
ปีที่แล้วเพิ่งมาถึงเจียงเฉิง ต้องซื้อของอีกมาก หนี้เก่ายังต้องใช้ แทบจะดูดเงินในบัตรออมทรัพย์หลายใบจนหมด
แต่หลินเยว่เจินไม่เคยรู้เลย
สวี่จี้ชิงมือห้อยลง สายตาเงียบกว่าราตรี "ตอนนี้ไปสถานีตำรวจที่สถานีรถไฟ แจ้งบัตรประชาชนหาย ขอดูว่าสามารถอายัดเครดิตได้ไหม"
"ครึ่งปีที่ผ่านมาเขาทำร้ายเธอไหม?"