อีกสักพัก ผู้หญิงคนนั้นก็รีบจากไป
หลินหลางที่หลบอยู่บนดาดฟ้าข้างๆ รอจนเสียงฝีเท้าไกลแล้ว ก็รีบพุ่งเข้ามา คว้าคอเสื้อสวี่จี้ชิงอย่างเร่งรีบ "แกตอบตกลงอะไรไปเนี่ย!"
"ตำรวจพูดยังไง ฝ่ายบริหารโรงเรียนพูดยังไง พวกเขายินดีจะปกป้องแกหรือเปล่า"
"ที่แกพูดกับเธอเมื่อกี้มันไร้สาระ พ่อแม่ของไอ้เลวหลี่รุ่ยจะเป็นคนดีได้ยังไง แกทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ควรแจ้งความก็แจ้งความ ต้องให้มันถูกไล่ออกให้ได้"
"นั่นมันการแบนแข่งนะ แกอยู่ม.5 แล้วนะสวี่จี้ชิง!"
หลินหลางแทบบ้า
โทรศัพท์อะไร แอบถ่ายอะไร เกี่ยวอะไรกับสวี่จี้ชิง เอาอนาคตดีๆ ไปแลกทำไม
ยิ่งใจร้อนก็ยิ่งพลาด
เมื่อกี้มีครูเดินผ่าน เขารีบหลบไปมุมที่ไม่มีคน ฟังบทสนทนาของคนทั้งสองในห้องไม่ครบหลายประโยค
เรื่องใหญ่ขนาดนี้ รู้แต่ผลไม่รู้เหตุ หายใจเข้าลึกๆ หลายที ถึงอดทนเดา "...เพราะเงินเหรอ?"
หลินหลางเตรียมคำพูดไว้หลายสิบแบบ เตรียมกางนิ้วทาย แต่ไม่คิดว่าเดาครั้งแรกก็ถูก
"อื้อ" สวี่จี้ชิงพยักหน้าน้อยๆ เรียบๆ
เขายอมรับง่ายกว่าที่คิดมาก
ไม่ลังเล และไม่คิดจะแก้ตัวให้ตัวเอง
"เออสิวะ" หลินหลางคว้าผมตัวเองอย่างแรง พูดไม่ออกชั่วขณะ อยากจะต่อยมันจริงๆ "แกเนี่ย—"
เขาไม่เคยได้ยินเรื่องเงินรางวัล แต่เท่าที่จางเจี้ยนหยวนขี้เหนียวขนาดนั้น จะให้สวี่จี้ชิงได้สักเท่าไหร่ หนึ่งสองหมื่น สามสี่หมื่น?