[ไม่ก็เพ้อเจ้อไปหมด เหมือนคนเสียสติ แม่ของหลี่รุ่ยยืนอยู่ข้างๆ เช็ดน้ำตาแถเรื่อง ให้รู้ว่าตั้งแต่กลับจากทริปเรียนรู้นอกสถานที่ ลูกชายก็เป็นแบบนี้มาโดยตลอด หลับตาลงเมื่อไหร่ก็ฝันร้าย จนไม่กล้านอน]
[ฉันพอฟังดูแล้ว เมื่อวานดูเหมือนจะเป็นหมอที่โรงพยาบาลประชาชนแจ้งความให้ตำรวจ จริงจังมาก ทางสถานีตำรวจส่งคนมาดูแลสวี่จี้ชิงตรวจบาดแผลเป็นพิเศษ]
[แล้วก็มีอีกเรื่องที่ข้อมูลเยอะมาก พวกเธอคิดไม่ถึงแน่นอน]
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
ในกลุ่มสติกเกอร์วิ่งพรึ่บเต็มจอ พวกที่อดอยากข่าวมานานตบหลังเขาอย่างแรง “จะเล่าก็เล่า ไม่เล่าก็ไปเลย”
หนุ่มๆ พูดต่อ [บ้านพักชาวบ้านที่เราไปพัก เมื่อวานสูบน้ำจากบ่อเก็บน้ำ เจอโทรศัพท์ของหลี่รุ่ย]
[ครูติงรับสาย รู้สึกว่าไม่ค่อยดี เลยส่งไปที่สถานีตำรวจโดยตรง พอกู้ข้อมูลกลับมาได้ บอกว่าในนั้นมีของไม่ดี]
เขาสรุปสั้นๆ [หลายความผิดรวมกัน คราวนี้คุณชายใหญ่มีเรื่องใหญ่จริงๆ]
ทั้งห้องเงียบไปหลายวินาที
พอข้อความยาวๆ ถูกถอนหมด ทุกคนมองหน้าจอแชทที่ว่างเปล่า ต่างสูดหายใจเข้าลึก
แม้แต่เจี่ยงจื้อฮาวที่กำลังจดจ่อทำโจทย์อยู่ก็อดถอดหูฟังไม่ได้ “แล้วตอนนี้พวกเขาคุยอะไรกัน?”
“ไม่มีอะไรจะคุยแล้วแหละ” หนุ่มๆ ลดเสียงลง “เรื่องนี้แพร่ไปไกลมาก ญาติฉันที่เรียนมัธยมต้นยังรู้มาจากไหนไม่รู้ คงอีกไม่เกินสองวันต้องมีประกาศจากตำรวจออกมา”