ในอุบัติเหตุบนภูเขาหิมะเมื่อหลายปีก่อน ตอนที่เขาช็อกเพราะเสียเลือดมาก เขาเคยเห็นซูเซี่ยจากอีกโลกหนึ่ง
อายุราวยี่สิบต้นๆ ยังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่ จ้อจี้ไม่หยุดเกี่ยวกับเรื่องความรักกับ "เขา" แล้วก็ทำท่าทางใจดีเกินเหตุเข้ามาจับมือเขา
ผู้โชคดีคนนี้ที่อาศัยแสงของเขา ได้รับความรักจากภรรยาตั้งแต่มัธยม ตอนนั้นเขาไม่เคยเห็น แต่ก็ไม่ติดที่จะจำเขาได้——
ผิวหนังที่อ่อนวัยกว่า กิริยาขโมยคนที่หน้าด้านกว่า
แตกต่างจากตอนอายุยี่สิบของเขาอย่างสิ้นเชิง กลวิธีเกี้ยวพาราสีที่หดหู่และคลั่งไคล้ กระดิกหางอ้อนวอน
ชุดนอนที่ยั่วยวนนั้น มือขวาที่สะอาดเกลี้ยงไม่มีแม้แต่รอยแผลเป็นแม้แต่น้อย
ทั้งหมดตรงกับที่เขาจินตนาการไว้
สวี่จี้ชิงเป็นคนแบบไหน
ต่อให้เป็นดินเยือกแข็งที่แห้งผาก เขาแค่ต้องมีน้ำฝนหนึ่งสองหยดก็สามารถชอนไชกิ่งก้านออกมา พันไปเรื่อยๆ ทอดยาวไปจนถึงข้างกายเธอ
แต่พอได้เจอแสงแดดฝนและความอบอุ่นที่เต็มเปี่ยม คนที่อยากเจอก็อยู่ใต้ต้นไม้นั้น
เขาก็จะไม่เติบโตอย่างสวยงามตรงดิ่ง แต่จะแตกกิ่งก้านหนาแน่นขึ้นเป็นชั้นๆ ออกผลเป็นแอปเปิลแดงงามที่แดงจนดำ
ยิ่งให้ความหวานเขา เขาก็ยิ่งละโมบ มุมมืดในใจก็ยิ่งเน่าเปื่อยหนักขึ้น
เขาอยากใช้ร่มเงาที่ไร้แสงแดดห่อหุ้มเธอไว้ อยากเป็นอาหารของเธอ เป็นหมาให้เธอ อยากให้แอปเปิลแดงงามทั้งต้นร่วงหล่นลงมาทับเธอไว้แน่นหนา
ภรรยาแต่งงานกับเขามาเจ็ดปี ถูกใครสักคนล่อลวง จิตใจเริ่มเหม่อลอย
เรื่องแบบนี้ปกติ
แต่คนคนนั้นเป็นตัวเขาเองตอนอายุยี่สิบไม่ได้
ตัวแทนที่ได้เปรียบจนเต็มที่ ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง คิดจะมาแย่งตำแหน่ง
ความเป็นศัตรูไม่ได้เป็นเพียงความเป็นศัตรูอีกต่อไป
ไฟเย็นลุกไหม้ถึงหน้าอก เขาอยากให้เขาตาย
ใต้ไฟส่องภูมิทัศน์สีเขียวน้ำเงิน ทั้งสองยืนห่างกันสองเมตรเผชิญหน้า