"ไม่ใช่อยากนั่งเรียนด้วยกันกับฉันมาตลอดเหรอ"
กลัวว่าคำพูดก่อนหน้าจะแรงไป โจวจือเยี่ยนทำเสียงเบาลง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย "ข้างๆ ฉันว่างเสมอ ถ้าเธออยากกลับมา ฉันไปคุยให้ได้"
"คำอธิษฐานวันเกิดปีที่แล้วของเธอ ถึงเวลาทำให้เป็นจริงแล้ว"
จะไม่มีผู้หญิงที่โง่แบบนี้อีกแล้ว
วันเกิดซูเซี่ยเดือนเมษายน ห่างจากงานกีฬาสีแค่อาทิตย์เดียว
ตอนนั้นทั้งชั้นปีหนึ่งไปทัศนศึกษา ไปเที่ยวเขาชื่อดังในเมืองใกล้ๆ
เขาอยู่กลางหุบเขา เจดีย์เป็นแถว สนซีดาร์เรียงราย บนยอดเขามีวัดโบราณที่คนไปไหว้เยอะ ปีนบันไดไปหลายพันขั้น ทุกคนเหนื่อยแทบตาย กว่าจะถึงจุดชมวิวที่เป็นที่พัก
กระเช้าเลิก ให้ขึ้นยอดเขาต้องปีนอีกครึ่งชั่วโมง
ในชั้นเรียนไม่กี่คนที่สนใจเข้าวัดไหว้พระ ตอนครูประจำชั้นให้ทุกคนไปจุดธูป คนที่เงยหน้าก็มีน้อย
คนสุดท้ายที่ไปมีใครบ้าง โจวจือเยี่ยนก็ไม่สนใจ
จนถึงตอนรวมตัวเช็คชื่อ เขาถึงเห็นซูเซี่ยวิ่งลงมาจากระยะไกล
ในเขาความชื้นสูง อึดอัดจนลมแทบไม่มี ผิวหน้าของผู้หญิงที่กลมๆ เหงื่อออกจนแดง ผมหางม้าก็ยุ่ง ปลายผมกระจัดกระจายติดคอ
วิ่ง 800 เมตรยังแทบเอาชีวิตไม่รอด แล้วจะมีแรงไปวิ่งขึ้นยอดเขาให้วุ่นวายเหรอ?
แต่ยังไม่ทันพูดอะไร ก็ได้ยินผู้ชายที่วิ่งนำหน้าแกล้งทำเสียงสูงลากยาว เลียนแบบเสียงหญิงสาวออดอ้อน "อายุสิบเจ็ดแล้ว ขอให้พระคุ้มครองฉันได้นั่งข้างๆ โจวจือเยี่ยนเถอะ"
ผู้หญิงที่ไปยอดเขาไม่กี่คน นอกนั้นก็พวกชอบเล่นกันอยู่แล้ว เหลือเพียงซูเซี่ยคนเดียว