โรงเรียนมัธยมสายหนึ่งมีธรรมเนียมเก่าแก่ ทุกคนมีตู้เก็บของส่วนตัว
ห้องสี่เดิมไม่ได้เต็ม เก้าอี้ช่องบนสุดที่อยู่ติดกับตู้ไม่มีใครเอา ซูเซี่ยจึงเอาล็อคเล็กๆ ของตัวเองไปแขวนไว้
ปีนี้เธอสูงเกิน 160 เซนติเมตรเพียงเล็กน้อย เพราะเขย่งเท้าแล้วเมื่อย เธอเลยใช้ช่องล่างเป็นประจำ ส่วนช่องบนไว้เก็บของจุกจิกต่างๆ ที่เกี่ยวกับโจวจื้อหยาน
พิพิธภัณฑ์หัวใจสาวในอดีต วันนี้กลายเป็นห้องโถงหลักฐานคดี มองแล้วรู้สึกหงุดหงิด
ไม่สู้ให้แสงรัศมีของพี่ใหญ่มาสาดใส่ ขับไล่สิ่งชั่วร้ายและปัดเป่าเคราะห์ดีกว่า
มือของหญิงสาวยื่นมาตรงหน้าเขา ฝ่ามือมีล็อครหัสเล็กๆ อันหนึ่ง สีชมพูอ่อน มีแมวขาวตัวเล็กใส่โบว์อยู่บนนั้น
สวี่จี้ชิงกวาดตามอง แล้วมองไปที่ช่องตู้ด้านหลังเธออีกช่อง
ล็อคแมวตัวเดียวกัน อยู่บนช่องถัดลงไปด้านล่าง สีสันสดใสสะดุดตาในหมู่สีโลหะที่หม่นหมอง
เขามองอยู่นาน
ไม่ได้บอกว่าดี หรือไม่ดี
ซูเซี่ยคิดว่าเขารังเกียจ เสียงเริ่มลังเล "...หลักๆ คือให้ตู้กับนาย ถ้านายคิดว่าล็อคไม่สวย จะเปลี่ยนอันใหม่เองก็ได้"
ประโยคครึ่งหลังเธอพูดไม่ค่อยจริงใจนัก
ครอบครัวทำธุรกิจเสื้อผ้าผู้หญิง ซูเซี่ยชอบแต่งตัวมาตั้งแต่เด็ก
ตอนเด็กๆ เอาผ้าปูที่นอนมาห่มเป็นนางฟ้า โตขึ้นก็มีชุดสวยๆ เต็มตู้เสื้อผ้า ใส่ชุดนักเรียนในโรงเรียนก็พอใช้ได้ แต่พอถึงสุดสัปดาห์ก็โบยบินเหมือนผีเสื้อหลากสี
ลูกสาวของเจ้าแม่แผงขายของในอดีต สายตาคัดสรรของเธอดีที่สุดคนหนึ่ง