"ต่อให้ให้เวลาอีกสิบปีฉันก็เตรียมตัวไม่เสร็จหรอก"
แก้มของซูเซี่ยแดงเป็นลูกตำลึง "แต่ฉันพยายามสุดตัวแล้ว ตั้งแต่กลับจากทริปเรียนรู้นอกสถานที่ ฉันก็เพิ่มคาบเรียนพิเศษ ตอนเย็นกลับบ้านนอกจากฝึกซ้อมดนตรีก็ฝึกซ้อมดนตรี ตอนนี้ฝันยังมีเพลงประกอบเลย"
"ดูมือฉันสิ แผลพุพองก่อนหน้านี้แตกแล้วก็งอกใหม่ขึ้นมา น่าเกลียดมาก"
ฝ่ามือเธอขาวเนียน ยิ่งทำให้รอยแดงที่ปลายนิ้วเห็นชัดขึ้นไปอีก
เหอเหมียวลูบๆ รู้สึกไม่รู้จะชื่นชมหรืออิจฉาดี "ดีจังเลย"
จู่ๆ ซูเซี่ยก็มีลางสังหรณ์ไม่ดี "มีคนไม่ให้เธอไปหรอ?"
เหอเหมียวส่ายหน้า ยังยิ้มอยู่แต่แววตากลับเศร้าลง "อาทิตย์หน้าพวกเธอประกาศจุดคัดเลือกแล้ว เธอต้องบอกฉันเป็นคนแรกนะ ฉันจะไปเชียร์เธอ"
"...เป็นใคร" ซูเซี่ยไม่รับคำพูดเธอ "โจวจือเยี่ยนหรือคนในบ้านเขา?"
"ไม่ใช่ ไม่ใช่ เขาจะมองฉันเป็นคู่แข่งที่ไหนกัน"
เหอเหมียวสีหน้าซับซ้อน ลังเลอยู่นานกว่าจะเล่าให้ฟัง "อาจารย์หวังบอกว่า พาผู้หญิงออกไปทั้งหมดดูไม่สวย เกณฑ์คัดเลือกในโรงเรียนต้องเอนเอียงไปทางนักเรียนชาย"
"ครอบครัวโจวจือเยี่ยนฐานะดีเกินไป พ่อฉันยังบอกเลยว่าครอบครัวข้าราชการระดับนี้อย่าไปยุ่งด้วย เส้นทางของเขามีคนปูไว้ให้หมดแล้ว ฉันไปก็เป็นแค่ตัวประกอบ"
ซูเซี่ยหยุดไปครู่หนึ่งแล้วถามอีก "เรื่องนี้เกิดขึ้นตอนไหน?"
"วันที่เธอชวนฉันเข้ากลุ่มไง"
เหอเหมียวเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ กลืนน้ำลาย "ขอโทษนะเซี่ยเซี่ย ที่จริงฉันรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าฉันไม่มีทางถูกเลือก ขนาดด่านโรงเรียนยังผ่านไม่ได้ แต่ฉันชอบเล่นเปียโนมากจริงๆ และก็ชอบอยู่กับเธอมากด้วย"