ก่อนขึ้นบันได เธอรีบกดเข้าไปในข้อความใหม่ที่ยังไม่ได้โทรหานานมาก กดโทรออกทันที
ปลายสายรับไวมาก
เสียงเด็กน้อยใสซื่อ "ว่าจ๊ะ" อย่างไร้เดียงสาและดีใจ "พี่เซี่ยเซี่ย!"
สวี่เจียวเจียวไม่เป็นไร
ซูเซี่ยถอนหายใจโล่งอก เธอเดินขึ้นบันได พยายามปรับเสียงให้นุ่มลง "เจียวเจียว เธอจำได้ไหมว่าเคยบอกพี่ว่า บ้านเธอเคยอยู่ที่ตึกสาม หมู่บ้านซันไชน์?"
"...เธอบอกพี่ได้ไหมว่าหมู่บ้านซันไชน์อยู่ที่ไหน?"
-
เช้ามืดวันขึ้นห้าค่ำ เดือนอ้าย
สวี่จี้ชิงตื่นก่อนฟ้าสาง เขาลุกขึ้นอาบน้ำ เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าหนาๆ นั่งกลับมาที่โต๊ะเรียน
วันหยุดฝึกซ้อมถึงขึ้นสองค่ำ
ขึ้นหกค่ำ ทีมรวมตัวออกเดินทาง ส่วนขึ้นสามขึ้นสี่ค่ำ ทีมจังหวัดไม่รู้ไปคว้าเงินจากไหนมาจ้างอดีตกรรมการที่เคยออกข้อสอบรอบชิงมาให้พวกเขาทำนายข้อสอบครั้งสุดท้าย
สวี่จี้ชิงขอลาจากจางเจี้ยนหยวน ช่วงเทศกาลไม่ได้ออกจากบ้าน สองวันก่อนไม่ได้ไปเรียน อาศัยหลินหลางถ่ายรูปส่งให้ทางออนไลน์ ถึงจะไม่เสียเงินที่เขาพูดเกินจริงว่า "เกือบสามแสน"
หลินหลางเป็นคนแบบ "ใกล้ตายแล้ว ยังก้มหน้ากดโทรศัพท์ด้วยความกังวล"
ยิ่งใกล้การแข่งขันใหญ่ ยิ่งติดเกม
เมื่อคืนเกือบตีหนึ่งยังส่งข้อความเสียงมา เสียงปืนในเกมดังประทัด "หัวหน้าทีมสวี่ ไม่ไหวจริงๆ ตอนนี้ผมกังวลจนแทบบ้า เปลือกตาไม่กล้าหุบ กลัวตื่นขึ้นมาปุ๊บก็ขึ้นหกค่ำพอดี"