รอบข้างเต็มไปด้วยผู้คน ซูเซี่ยอยากจะยกแขนสูงก็ไม่มีพื้นที่ให้ขยับ เธอจึงได้แต่โบกมือเล็กน้อยกับตุ๊กตากุ้งมังกรที่เพิ่งซื้อตอนบ่าย ส่งยิ้มให้เขาทั้งที่ตายังแดง ๆ
แทบจะในพริบตา โทรศัพท์ในกระเป๋าก็สั่นขึ้นมา
มาจากไลน์ของสวี่จี้ชิงที่พึ่งแอดกันได้ไม่กี่วัน
[ตรวจสอบสัมภาระให้ดี]
[เดินไปกับกลุ่ม อย่าหลงออกนอกคอก]
ประตูกระจกของด่านตรวจคนเข้าเมืองไม่ใส ซูเซี่ยเดินตามคนข้างหน้าอย่างเชื่องช้า
ไม่กี่ก้าวสุดท้าย เธอหันกลับไปมองอย่างสุดกำลัง มือของสวี่จี้ชิงแค่กำโทรศัพท์ไว้ ข้อความถูกพิมพ์เสร็จไปแล้ว
น้ำตาของซูเซี่ยเริ่มแห้งลง เธอเดินไปตอบกลับ [มือขวาที่นายเคยผ่าตัด โรงพยาบาลไหนทำ?]
สวี่จี้ชิงตอบกลับอย่างรวดเร็ว [จีสุ่ยถาน]
[เป็นอะไร?]
ซูเซี่ย: [นายพิมพ์เร็วมาก... ไม่เจ็บมือเหรอ?]
สวี่จี้ชิง: [ไม่เจ็บ]
[ทำกายภาพบำบัดตามมา ใช้บ่อยด้วย]
ซูเซี่ยส่งสติกเกอร์แมวน้อยซาบซึ้ง [งั้นนายต้องรู้จักบุญคุณ ควรหาโอกาสส่งธงแสดงความขอบคุณในเทศกาล]
เธออยากส่งจริง ๆ
หลายสิ่งหลายอย่าง ถ้าไม่คิดให้ละเอียด คิดว่ามันเป็นเรื่องปกติ
แต่เมื่อพลิกเหรียญอีกด้าน ก็รู้ว่าทุกอย่างในเงามืดด้านหลังยากเพียงใด——
สวี่จี้ชิงชาติก่อน เรียนวิชาที่คล้ายคลึงกัน
ไม่มีเธอ ไม่มีทรัพยากรดี ๆ ของชั้นยาบันและเอ็มไอที เพราะพลาดช่วงเวลาการรักษาที่สำคัญที่สุด จนถึงวันที่พบกันครั้งสุดท้าย มือนั้นยังคงเกือบเหมือนกับตอนแรกที่พบ