เที่ยวบินกลับประเทศกำหนดไว้ช่วงเย็นของวันถัดไป ต้องไปรวมตัวเช็คอินล่วงหน้าสองชั่วโมง เวลาที่ทั้งคู่จะได้อยู่ด้วยกันเต็มที่ก็เหลืออีกเกือบทั้งครึ่งวันเช้า
เมื่อวานตอนไปซุปเปอร์มาร์เก็ต ซูเซี่ยยังวางแผนสำหรับวันนี้ไว้ชัดเจนมาก:
ทั่วทั้งบอสตันไม่มีใครที่เธอสนใจอีกแล้ว การเที่ยวเมื่อไหร่ก็ไม่สาย เธอไม่อยากก้าวออกจากอพาร์ตเมนต์ของสวี่จี้ชิงแม้แต่ก้าวเดียว
ยังไงก็มีน้ำมีไฟมีเน็ต มีคนทำให้ข้าวแล้วยกมาไว้บนโต๊ะให้เอง
ถ้ามีทีวีก็จะนั่งดูทีวีกับสวี่จี้ชิง ถ้าไม่มีทีวีก็ต้องมีคอมพิวเตอร์ หาหนังอย่าง เดอะ โน้ตบุ๊ค หรือ อัพ ก็ได้ ชงโกโก้ร้อนสักแก้ว แล้วเธอจะได้ซุกตัวอยู่กับเขาได้ทั้งวัน
แต่เวลานี้ไม่เหมือนเมื่อก่อน
แสงแดดฤดูใบไม้ร่วง ความสงบสุขที่ได้ซบกาย บรรยากาศแบบนั้นไม่เกี่ยวกับเขาอีกต่อไป
ตื่นเช้ามา ภายในห้องมีกลิ่นเนยของแพนเค้กกรุ่น ๆ เธอหิวจึงลุกจากผ้าห่มออกมาดมดมไปเรื่อย ครึ่งหลับครึ่งตื่นคลำมาถึงหัวเตียง พูดว่า "หิวจัง"
สวี่จี้ชิงตื่นมานานเท่าไหร่ไม่รู้ เสื้อเชิ้ตขาวสะอาดเรียบร้อย
เดิมทีคุกเข่าข้างเดียวอยู่ กำลังจะใส่ถุงเท้าให้เธออย่างดี แต่ถูกเธอเตะไหล่ไปสองทีด้วยความซุ่มซ่าม มือที่รั้งข้อเท้าเธอไว้ก็ค่อย ๆ กระชับขึ้น เงยหน้ามองเธอแล้วพูดว่า "ผมก็หิว"
ปลอกหมอนสีเข้มเรียบร้อย ผมของซูเซี่ยยุ่งเหยิงเป็นลอน เสื้อยืดก็ยับ
หัวไหล่และปลายเท้าขาวราวกับยอดหน่อไม้ พอไม่มีอะไรมาบังก็กลายเป็นลูกพีชสีแดงระเรื่อ เหมือนเพิ่งถูกเช็ดถู