ไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ ริมฝีปากล่างของเธอที่เขาดูดยังบวมอยู่
เพราะรู้สึกผิด ในระหว่างพูดจึงเผลอแลบลิ้นเลียแล้วก็เม้มปากเป็นครั้งคราว ชุ่มชื้นและแดงระเรื่อ ราวกับผลเบอร์รีราดน้ำผึ้ง
เพราะมั่นใจว่าเธอไม่เงยหน้าขึ้น สวี่จี้ชิงจึงหลับตาลง มองเธอไม่กระพริบตา อยู่นานจึงตอบเสียงเบา "อืม"
ท่าทางยอมจำนนแบบนั้น เหมือนไฟริษยาที่ปะทุอยู่ริมสระว่ายน้ำจะมอดลงไปหมดแล้ว
"ฉันนอนอยู่ชั้นบนนาย ถ้ามีอะไรส่งข้อความหาฉัน ห้ามโทร ห้ามมาหาฉันตรงๆ"
ซูเซี่ยมือวางบนลูกบิดประตู ก่อนจะหันกลับมาถามอีกครั้ง เหมือนแม่ที่ยังเป็นห่วงลูกชายคนเล็กที่ต้องแยกห้องนอนคืนแรก "...นายมีอะไรจะถามอีกไหม?"
พูดแล้ว เขาเองก็อายุแค่ยี่สิบต้นๆ เท่านั้น
ในครึ่งชั่วโมงมีอะไรเกิดขึ้นมากมาย เบอร์โทรก็ให้ไปแล้ว ซูเซี่ยคิดว่าเขาจะถามรหัสไวไฟ เวลาคนงานกลับมาทำงาน สิทธิ์ในการเข้าถึงกล้องวงจรปิด กิจวัตรประจำวันของเขาตอนอายุสามสิบเอ็ด หรือแม้แต่ถามว่าเธอจะได้เจอเขาเมื่อไหร่ครั้งหน้า
แต่สวี่จี้ชิงมองเธออยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามเพียงว่า "เธอกับเขาความสัมพันธ์เป็นยังไงบ้าง?"
ซูเซี่ยไม่รู้ว่าเขาคิดอะไร แต่ก็ไม่ได้ลังเลนาน
"ก็ดีนะ" เธอพูดโดยสีหน้าไม่เปลี่ยน จู่ๆ ก็นึกได้ว่าวิธีที่เธอใช้จูบเพื่อกลบเกลื่อนแฟนหนุ่มเมื่อกี้ ตอนนี้ก็ยังใช้มั่วๆ ไปเรื่อยๆ ได้ "สุภาพให้เกียรติกัน เหมือนแขกบ้านแขกเมือง"