เธอจะต้อนรับสวี่จี้ชิงกลับบ้านยังไงนะ?
ปกติแล้วก็ขึ้นอยู่กับว่าทั้งคู่ไม่ได้เจอกันนานแค่ไหน ในช่วงที่แยกกันอยู่ เธอเคยพูดถึงใครชื่อนามสกุลจริงแค่ในโมเมนต์วีแชท บทสนทนาข้อความ หรือการโทรก่อนนอนโดยไม่ได้ตั้งใจไหม
รวมถึงระหว่างทางไปรับเขาที่สนามบิน อาจารย์ซู่ที่เพิ่งอ้างว่าตื่นรู้รสนิยมผู้ใหญ่เพิ่งจะเอียงคอมองเขาแล้วยิ้มภูมิใจว่า
ใครผูกเนคไทให้เข้ากับเขาขนาดนี้ ใครวัดชุดสูทพอดีตัวจนเอวคอดกิมบ์นั้นพอดี ให้เธอมองอีกสองตาก็ใจสั่น
เวลาชมพอเหมาะ การกอดและการจูบก็เป็นแค่การกอดและการจูบ
ส่วนใหญ่แล้วเวลาชมเกินเลย คำซ้ำสองคำนั้นก็จะบานปลายจากความหมายที่น่ารักและไร้พิษสง บรรยากาศอบอุ่นจะคงอยู่ได้แค่ถึงตอนก้าวเข้าบ้าน พอปิดประตูล็อกแล้ว การกอดและจูบยังไงก็ไม่ขึ้นกับเธออีกต่อไป
เนคไทแพงๆแข็งๆ กลายเป็นของเล่นของเธอ กลายเป็นบังเหียนที่กำแน่นแล้วปล่อย ถูกฝนตกหนักที่อึดอัดและเร่งรีบทำให้เปียกชุ่ม
ซูเซี่ยตรงไปตรงมากับตัวเองเสมอ
ความชอบของสวี่จี้ชิงหลายครั้งก็แย่จริง แต่เธอปรับตัวและยอมรับได้ไม่นานนัก และเพราะสวี่จี้ชิงวัยสามสิบกว่าเข้ากับรสนิยมเธอมากจนแค่มองเขาก็ให้อภัยได้ทุกอย่าง——