เพื่อให้ได้กลับประเทศเร็วขึ้นครึ่งวัน จึงต้องบีบอัดและเลื่อนกำหนดการในสองสามวันสุดท้ายออกไปไม่น้อย
ช่วงใกล้เที่ยง เลขาฯ ส่งข้อความมา ถ้อยคำสุภาพแต่แฝงความร้อนใจ บอกว่าการประชุมออนไลน์ในอีกครึ่งชั่วโมงไม่สามารถเลื่อนได้
ในบริษัท คนที่มีตำแหน่งสูงพอจะรายงานตรงต่อเขาได้มีไม่มาก แต่ครั้งนี้เขาออกเดินทางนาน แม้จะลดขั้นตอนและเนื้อหาลงเท่าไร หลินหลางก็ยังคอยช่วยตัดสินใจอยู่ beside คงต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองสามชั่วโมง
ซูเซี่ยเหลือบมองเขาแล้วโบกมืออย่างใจกว้าง “คุณไปทำงานเถอะ ฉันกินข้าวเที่ยงคนเดียวได้ เดี๋ยวจะเตรียมไว้ให้คุณ”
“จะเตรียมอะไรดี?”
เธอสวมชุดนอนตัวใหม่ที่เขาเปลี่ยนให้ ปลายผมยังชื้นเปียกพาดอยู่บนไหล่ ดูนุ่มนวลและไร้พิษภัย “อาหารฝรั่งคงกินเบื่อแล้วใช่ไหม ฉันจะไปดูในตู้เย็นหน่อยว่ามีอะไร แล้วให้คนไปทำอาหารจีนให้”
“เมื่อกี้ฉันสัมผัสได้ว่าตัวคุณร้อนมาก ริมฝีปากก็แห้ง คุณคงไม่ได้ร้อนในเหมือนฉันใช่ไหม?”
ร้อนในจริงๆ ด้วย
สวี่จี้ชิงรู้สึกโล่งใจ
เขาตอบรับ “อาจจะมีหน่อย”
“ฉันรู้แล้ว” ภรรยาทำตาหยี ย่อตัวนั่งที่ขอบเตียงแล้วเอื้อมมือผลักเขาไปทางห้องน้ำ “คุณไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วประชุมเถอะ ฉันจะบอกป้าคนใช้ให้เตรียมซุปไว้ให้”
เธอเพิ่งเข้ามาในห้องน้ำ
ไฟยังไม่ปิด ไอน้ำอุ่นๆ อบอวล ปั๊มเจลอาบน้ำที่เธอใช้ยังชื้นอยู่
ฟองน้ำขัดตัวที่เธอนวด ลูกบิดฝักบัวที่เธอแตะ
แชมพูที่เธอซื้อทีละขวดเหมือนกระรอกเก็บเสบียง น้ำที่ไหลผ่านมีกลิ่นหอมเหมือนเธอ