สวี่จี้ชิงกลับมาได้หนึ่งอาทิตย์แล้ว ทำการบ้านที่สัญญาไว้ให้เธอทุกวันไม่ขาด เพียงแต่เปลี่ยนมือเขียน
ตอนแรกเขาไม่เขียนต่อหน้าเธอ แต่ก็อดไม่ได้ที่ซูเซี่ยจะคอยรบกวนอยู่เรื่อย เลยต้องยอมจำนน
เขาไม่ได้ถนัดซ้ายมาตั้งแต่เกิด
เวลาจับปากกา ฝ่ามือกับข้อมือแทบจะงอเป็นมุมฉาก ท่าทางดูเก้ๆ กังๆ มาก ตัวอักษรก็เอียงไปข้างหนึ่งโดยไม่รู้ตัว
เร็วกว่าตอนถนัดขวา แต่ก็ยังช้าอยู่ดี และสู้ความสวยงามของมือขวาไม่ได้เลย
สวี่จี้ชิงสัมผัสได้ถึงสายตาของหญิงสาวข้างกาย
ตาของเธอโต ขนตายาวเมื่อหลับตาลงก็เหมือนปีกผีเสื้อ แค่กะพริบตาก็ชัดเจนมาก
คนที่ไม่ชำนาญการแอบมองแต่กลับชอบเล่นละคร ทุกครั้งที่ทำเป็นดูนาฬิกาแล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ ก็ทำให้เขานั่งไม่ติด
แบบฝึกหัดคณิตศาสตร์บทใหม่หนึ่งหน้ากระดาษสองด้าน เต็มไปด้วยขั้นตอนการแก้โจทย์ สมองของสวี่จี้ชิงใช้เวลาแค่สามสี่นาทีในการคิด แต่กลับต้องใช้เวลาครึ่งคาบเรียนในการเขียน
พอเปิดหน้ากระดาษ ซูเซี่ยก็มองมาอีกครั้ง
สวี่จี้ชิงเม้มริมฝีปากแน่น แต่ไม่ขยับอีกต่อไป
ซูเซี่ยไม่ต้องพูดอะไร เขาก็เดาได้ว่าเธอคิดอะไรอยู่
รู้ว่าเขาพิการที่มือขวา แต่ไม่คิดว่าเขาจะดื้อรั้นแม้แต่จะใช้มือซ้าย ก็เลยสงสารเขา?
หรือว่าเห็นว่าเขาแม้แต่เรื่องเล็กน้อยแบบนี้ยังทำได้น่าอายขนาดนี้ เลยคิดว่าเขาประเมินตัวเองสูงเกินไป?
คาบเรียนช่วงเย็นคาบที่สอง บนแท่นมีเพียงเลขาธิการที่ก้มหัวทำการบ้าน ลมเย็นพัดผ่านหน้าต่างบางเบา
ซูเซี่ยเห็นเขาไม่ขยับอีก สายตาก็เริ่มไม่เกรงใจใคร