เมืองเจียงเฉิงในหนึ่งปีมีฤดูกาลแค่สองฤดูเท่านั้น
ฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงล้วนสั้น ต้นอู่ถงบนถนนในเขตเมืองเก่าเปรียบเสมือนสัญญาณไฟ ใบไม้ใหม่เป็นสีเขียว ใส่เสื้อฮู้ดยังไม่ทันสองวันก็ต้องเปลี่ยนเป็นเสื้อแขนสั้น ใบไม้เก่าเหลืองและร่วงหล่น เสื้อโค้ทกับเสื้อสเวตเตอร์กันหนาวได้ไม่นานนัก ฝนหนาวที่ตกต่อเนื่องครั้งหนึ่งก็เข้าสู่ฤดูหนาว
การเลือกของขวัญวันเกิดให้สวี่จี้ชิง ความสามารถในการใช้งานสำคัญกว่าทุกอย่าง
ซูเซี่ยลังเลระหว่างเสื้อผ้ากับรองเท้ามาเกือบอาทิตย์ครึ่ง จนแอปช้อปปิ้งถูกปรับเป็นโหมดผู้ชายไปแล้ว หน้าจอแนะนำเต็มไปด้วยเจลอาบน้ำสูตรรวมแปดอย่างและอุปกรณ์เสริมเกมคอนโซล เธอจึงตัดสินใจได้ในที่สุด
เธอเตรียมจะให้สวี่จี้ชิงเป็นเสื้อกันหนาวขนเป็ด
ชุดนักเรียนฤดูหนาวของโรงเรียนมัธยมสายหนึ่งหนาพอใช้ได้ แต่ยังไงก็เป็นแค่เสื้อแจ็คเก็ตเท่านั้น
ผู้บริหารโรงเรียนกลัวนักเรียนจะเป็นหวัด ตอนเช็คชุดนักเรียนในฤดูหนาวจึงมีหลักการแค่“ใส่ก็พอแล้ว” ตอนเข้าแถวช่วงพักเบรก สายตาเต็มไปด้วยเสื้อกันหนาวและเสื้อกั๊กขนเป็ดหลากสี มีเพียงหมวกชุดนักเรียนโผล่ออกมา
แต่ไม่ว่าจะในความทรงจำ หรือตอนที่เห็นเขาในฤดูหนาวปีที่แล้ว ต่อให้ลมพัดหิมะตก สวี่จี้ชิงก็เหมือนไม่กลัวหนาว มีอย่างมากก็ใส่เสื้อสเวตเตอร์เก่าๆ เพิ่มอีกตัว ไม่เคยเห็นเขาใส่เสื้อตัวอื่นเลย
ต่อมาพอเขามีเงิน จ้างทีมผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์ได้ทุกคน ก็ยังรักษาอาการบาดเจ็บเก่าที่มือขวาไม่หาย อาจจะเป็นเพราะตอนวัยรุ่นทนหนาวมาหรือเปล่า?