ต่อหน้าแม่ เธอยังปากแข็งได้
วันนั้นบนรถ ซูเซี่ยกอดกระเป๋านักเรียนนอนหลับตลอดทาง ซูลี่จวินเปิดประตูหลัง เรียกเธอหลายครั้งกว่าจะตื่น
ลมหนาวปะทะหน้าผาก ผมที่มัดไว้ก็ยุ่งเหยิงไปหมด เธอรีบจัดทรงผมตามสบาย หยิบการ์ดนักเรียนรูดผ่านประตูอัตโนมัติ หันไปดูให้แน่ใจว่ารถขับออกไปแล้ว ก่อนจะมองไปที่ใต้ต้นไม้ข้างทางโดยไม่ดูทาง
กลางฤดูใบไม้ร่วง พระอาทิตย์ขึ้นช้าลง
หกโมงเย็น อากาศมีความชื้นของกลิ่นดินที่มีน้ำค้างแข็ง ลมพัดเย็นวูบ
ท้องฟ้ามืดมิดเป็นสีครามเข้ม ไฟถนนที่เรียงรายตลอดถนนร่มไม้ยังส่องสว่าง ทอดยาวไปไกลสุดสายตา
สวี่จี้ชิงยืนรอเธออยู่ใต้ต้นการบูรที่หนาทึบที่สุด สูงเพรียว เสื้อแจ็คเก็ตนักเรียนสีขาวสะอาดดึงขึ้นมาสุด เหมือนไม่เคยเปื้อนสักครั้ง
เมื่อเธอเดินผ่าน เขารับกระเป๋าเป้หนักๆ ของซูเซี่ยอย่างเป็นธรรมชาติ ถือด้วยมือเดียว แล้วเดินไปข้างๆ เธอ
เรื่องนี้เธอเคยประท้วงหลายครั้ง แต่คำตอบที่ได้ก็เหมือนเดิมเสมอ
สวี่จี้ชิงจะใช้สายตาที่นิ่งสงบแบบพี่ชายที่ทำมานาน มองลงมา แล้วใช้คำพูดของเธอเองมาตอบ "ไม่ได้บอกเหรอว่าอยากได้สิทธิ์แบบสวี่เจียวเจียว"