ซูเซี่ยเงยหน้าขึ้น "หมายความว่ายังไง?"
สวี่เจียวเจียวกำชิ้นไก่ไว้ในมือ ริมฝีปากเปื้อนซอสรอบปากเป็นวงแดง เสียงเบาลงอีก "พ่อของฉันเคยถูกตำรวจพาตัวไปก่อนหน้านี้"
เด็กสาวพูดอย่างลังเล ดูเหมือนคิดว่าเป็นเรื่องน่าอาย แต่ในดวงตามีความไว้ใจที่ไม่ได้ระแวงเธอเลยแม้แต่น้อย
ซูเซี่ยแทบหยุดหายใจ
การคิดไปเองก่อนล่วงหน้าเป็นเรื่องธรรมชาติจริง ๆ
พี่น้องตระกูลสวี่ไม่ได้ใช้นามสกุลแม่เหมือนเธอ ในความทรงจำสองชาติ สวี่จี้ชิงไม่เคยพูดถึงพ่อ และดูเหมือนจะปฏิเสธหัวข้อที่เกี่ยวข้องอย่างชัดเจน แม้แต่งานแต่งงานของพวกเขา หรือแม้กระทั่งตอนที่สวี่จี้ชิงเสียชีวิต หลินเยว่เจินก็ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนปรากฏตัวข้างกาย
ดังนั้น เธอจึงคิดไปเองว่าหลินเยว่เจินเป็นแม่ม่าย เลี้ยงลูกสองคนเพียงลำพัง
ถ้าพ่อของสวี่จี้ชิงเคยติดคุกมาก่อน...
แล้วตอนที่สวี่จี้ชิงไม่สอบแข่งขันระดับประเทศและขาดสอบเข้ามหาวิทยาลัยในปีนั้น เขาอยู่ที่ไหน?
หลังจากนั้นเขาไปที่ไหน?
คำถามเหล่านั้นที่เดิมทีไร้เงื่อนงำผุดขึ้นในความคิดทีละข้อ คำตอบถูกคลุมด้วยผ้าพันแผล มองเห็นเค้าลางลาง ๆ แต่ก็มองไม่ชัด
ใกล้เทศกาลตรุษจีน เสียงเพลงอวยพรความร่ำรวยดังอยู่รอบข้าง เครื่องปรับอากาศในร้านอาหารส่งเสียงหึ่ง ๆ เป่าลมร้อนแห้ง ๆ ลงมา
หัวใจของซูเซี่ยเต้นกระแทกอก เร็วขึ้นเรื่อย ๆ
เธอกลืนน้ำลาย "ทำไมตำรวจถึงพาตัวเขาไป?"
"เพราะเขาตีพี่ชาย"
ซูเซี่ยขมวดคิ้ว "ตี..."