“...อ่อ”
ซูเซี่ยตอบอย่างงงงวย “ข้าวอะไรเหรอ?”
สวี่จี้ชิงมองเธอ มุมปากกระดกขึ้นเล็กน้อย “ผัดหมี่เส้น”
“เธอทำให้เองเหรอ?”
เขาพยักหน้าตอบรับเบา ๆ “แวะกลับบ้านไป”
พี่ชายคนนี้ช่างตอบสนองทุกอย่าง พี่ชายคนนี้ไร้ซึ่งสิ่งใดเกินความสามารถ
ซูเซี่ยทั้งคนเคลิบเคลิ้มไปกับคำพูดของเขา “วันนี้เธอไม่ต้องไปสถาบันกวดวิชาเหรอ?”
“ไปช่วงบ่าย”
สวี่จี้ชิงพูด “มองเธอกินเสร็จฉันค่อยไป”
วันเสาร์อาทิตย์ทั้งวันเป็นช่วงอ่านหนังสือด้วยตัวเอง พักเที่ยงก็ยาวกว่าปกติเล็กน้อย
ตามปกติแล้ว ช่วงเวลาที่คนเยอะที่สุดสำหรับการทานข้าวผ่านไปแล้ว พวกเขามาถึงโรงอาหารพร้อมกัน รีบอุ่นข้าว แล้วหามุมนั่งด้วยกันคงไม่มีใครเห็น ที่แย่ที่สุดก็แอบปีนไปชั้นสอง
แต่ตอนนี้ พวกเขายืนอยู่หน้าตึกศิลปะ
ฟ้าเอื้ออำนวย ทางก็สะดวก คนก็พร้อม ข้อเสนอที่โดนปฏิเสธไปหลายรอบก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง
ซูเซี่ยดึงแขนเขาเบา ๆ “ตึกศิลปะก็มีไมโครเวฟนะ ไปกินที่ห้องซ้อมฉันเถอะ”
ท้องฟ้าหม่นเพราะหิมะตก สีหน้าของสวี่จี้ชิงที่ผ่อนคลายอยู่เมื่อครู่ก็กระตุกเล็กน้อย ริมฝีปากบางเม้มลง