อีกฝ่ายไม่ได้พูดอะไร
ลูกกระเดือกขยับเบา ๆ ก่อนจะถามเสียงต่ำ “จะจูบยังไง?”
ซูเซี่ยเข้ายึดเก้าอี้ตัวเดียวในห้องซ้อมไว้แล้ว
สวี่จี้ชิงนั่งบนเก้าอี้ซ้อมที่เธอใช้ซ้อมประจำ ขาเก้าอี้ปรับตามส่วนสูงของเธอ สำหรับเขามันเตี้ยไปหน่อย ชายหนุ่มเอนหลังพิงกำแพง จำใจต้องกางขาออกเล็กน้อย ดวงตาสีอ่อนหันเข้าหาแสง เงียบสงบดั่งน้ำลึกจนอ่านความรู้สึกไม่ออก
ซูเซี่ยกระพริบตาถี่ ๆ วางน้ำผลไม้ในมือลง แล้วลุกไปนั่งข้าง ๆ สวี่จี้ชิง
ถึงตอนนี้แล้ว อยากพูดอะไรก็พูดเลย
เธอเอามือทั้งสองข้างยันเข่า หันหน้าไปทางเขา แล้วกระพริบตา “แบบที่ห้องเก็บอุปกรณ์ไง”
“……ห้ามทำกับฉันเหมือนเด็ก ห้ามปัด ๆ ฉัน”
ซูเซี่ยเป็นคนขี้ลืมเรื่องไม่ดีโดยธรรมชาติมาตั้งแต่เด็ก
ความโมโหที่ริมฝีปากถูกกัดจนบวมไปแล้วลืมไปนานแล้ว บางครั้งฝันถึงสวี่จี้ชิง ไม่ว่าจะเป็นเวอร์ชันวัยรุ่นตรงหน้า หรือสวี่จี้ชิงวัย 27 ปี พวกเขาจะจับมือกันเดินบนถนน ดูหนัง กินข้าว ออกเดทเหมือนคู่รักทั่วไป แต่ในตอนท้ายของความฝัน พวกเขาจะจูบกันเสมอ
ในฝันไม่มีความรู้สึกทางกายที่ชัดเจน แค่จำลองช่วงหลังของวันนั้นที่ห้องเก็บอุปกรณ์แบบนามธรรม