ตอนเด็กๆ บ้านมักเปิดทีวีทิ้งไว้
ซูเสี่ยวเจวียนไม่รู้ไปอ่านหนังสือเลี้ยงเด็กจากที่ไหน ว่าการดูการ์ตูนบ่อยๆ ไม่ดีต่อพัฒนาการสมองของเด็ก บางครั้งก็เปลี่ยนไปช่องสถานีกลาง สองแม่ลูกกินข้าวไปพลางดูสารคดีสัตว์โลกไปพลาง
ด้วยเหตุนี้เอง
ตอนนี้ ซูเซี่ยถูกจับต้นคอจูบจนกระดูกสันหลังชา นักลึกลับนึกถึงตอนหนึ่งในนั้นขึ้นมา
ที่บอกว่าลิ้นของงูใช้สำหรับสำรวจสภาพแวดล้อม วางแผนเส้นทางการเคลื่อนที่ สิ่งที่ใช้ปล่อยพิษจริงๆ คือเขี้ยว
นึกไม่ถึงว่าเธอจะคิดว่าเขาเป็นหมา
ถ้าสวี่จี้ชิงเป็นสัตว์อะไรสักชนิดจริงๆ ก็น่าจะเป็นงูแบบนั้น
ที่มีเกล็ดสวยงามและผิวที่เย็นสบาย เมื่อล็อกเป้าหมาย ม่านตาสีอ่อนจะหดเป็นเส้นแนวตั้งแคบๆ
พิษไหลผ่านน้ำลายเข้าไปในตัวเหยื่อ กลิ่นสตรอเบอร์รีนม แผ่ขยายเข้าสู่เลือดเหมือนออกซิเจน กระจายไปทั่วสมองและร่างกายของเธอ
ข้างนอกหน้าต่างหิมะโปรยปราย ในห้องอบอ้าวชื้นเหมือนฤดูร้อน
ซูเซี่ยทั้งตัวอ่อนแรง รู้สึกว่าถ้าไม่รีบขอหยุด วันนี้คงถูกจูบตายอยู่ที่นี่จริงๆ
ในที่สุดก็ได้จังหวะที่สวี่จี้ชิงย่อเอวไปด้านหลัง
เธอออกแรงเต็มที่ ดันอกเขาแรงๆ
ดวงตาของสวี่จี้ชิงถูกผมที่ร่วงบังไว้เล็กน้อย ริมฝีปากบางแดงสด สวยจนน่าตกใจ
เขาหันหน้าไปทางหนึ่งเล็กน้อย แต่เข่ายังคงคุกอยู่ที่เดิม ไม่ขยับ มองมาอย่างเงียบๆ
เหมือนกำลังพูดว่า "ยังจะต่ออีกไหม?"