เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองหลับไปตอนไหน
อันที่จริง ต่อให้แค่หลับตาพักในรถ สำหรับสวี่จี้ชิงก็ถือเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยากมาก
ตั้งแต่หลังจบมหาวิทยาลัย เขาคือคนที่เพื่อนร่วมรุ่น หุ้นส่วน และลูกน้องมองว่าเป็นคนที่มีพลังสูงล้นเหลืออย่างแท้จริง ตอนเรียนหนังสือ เพื่อที่จะเรียนจบให้เร็วที่สุด เขาแทบจะตัดเวลาพักผ่อนทั้งหมดทิ้งไป พอบริษัทเข้าสู่เส้นทางที่มั่นคง เขาก็กลายเป็นคนหนุ่มที่ร่ำรวยและเป็นอิสระทางการเงินในสายตาคนนอกแทบจะในทันที แต่ก็ไม่เคยมีวันไหนที่ได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสงบว่างเปล่า
คนเรามักจะติดอยู่ในความเคยชิน
คนที่เคยชินกับการเดินบนเชือกจะลืมวิธีเดินเล่นไปโดยปริยาย เช่นเดียวกับสปริงที่ถูกกดไว้นาน ๆ จะลืมว่าตัวเองสามารถยืดออกได้ แล้วค่อย ๆ กลายเป็นเหล็กกล้าที่หนาแน่นและตึงเครียด
สวี่จี้ชิงไม่เคยคิดว่านี่เป็นเรื่องไม่ดีเลย เหตุผลอันบริสุทธิ์บอกเขาว่า สิ่งที่ดีที่สุดในโลกนี้ ล้วนต้องใช้ทุกอย่างที่มีแลกมา ไม่ว่าจะเป็นอำนาจและตำแหน่ง ความมั่งคั่งและเกียรติยศ หรือแม้แต่การแต่งงานที่เขาใช้ชิปอันสามัญเหล่านี้แย่งชิงมา
ถึงแม้อำนาจจะไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการที่สุด และซูเซี่ยเพิ่งจะรู้ว่าตัวอักษร "จี้" ในชื่อของสวี่จี้ชิงเขียนว่าอย่างไร ในวันก่อนที่เธอจะตัดสินใจแต่งงานกับเขา
หลังแต่งงานไม่กี่ปี ตราบใดที่อยู่กับเขา ภรรยาของเขาจะรู้สึกเก้อเขินอยู่เสมอ
ซูเซี่ยเป็นคนที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างตามใจ แต่ก็รู้จักทดแทนบุญคุณ เธอไม่ชอบเขา แต่ต่อหน้าความเมตตาอันยิ่งใหญ่ เธอกลับมีความเสียสละอย่างบริสุทธิ์ใจ จนถึงขนาดที่ต่อให้เขาไม่ใช่คู่หมั้นเก่าที่เธอแอบชอบตลอดวัยสาว เธอก็ยอมวางมาดคุณหนูลง พยายามเผยสีหน้าเจ้าสาวที่อ่อนโยนออกมา
ตอนแต่งงานใหม่ ๆ เขาเคยนอนในห้องนอนหลักอยู่สองสามวัน
ทุกครั้งที่กลับบ้าน อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ซูเซี่ยมักจะนั่งพิงหัวเตียงรอเขา ผมยาวสยายตามสบาย แขนและไหล่ที่เปล่งประกายนอกชุดนอนไหม ดวงตาฉายแววเป็นประกายภายใต้แสงไฟดึก เหมือนกำลังมองดูคนรักที่กลับมาดึก