บันทึกการสังเกตการณ์ไม่ได้ทำไว้เปล่าๆ
สวี่จี้ชิงยังคงเป็นสวี่จี้ชิงคนเดิม แม้เวลาจะผ่านไปสิบปี โดยพื้นฐานแล้วก็เหมือนเดิม เพียงแต่เก็บกดมากขึ้น:
เวลาอายก็ทำหน้าเย็นชา เวลาไม่สบายใจก็จะเม้มริมฝีปาก ถ้าอารมณ์ปั่นป่วนมากกว่านั้นอีกก็จะหันหน้าไปทางอื่นไม่มองเธอ ถ้าเริ่มหลับตาลง นั่นคือมีอะไรในใจไม่อยากให้เธอมองออก
เมื่อก่อนซูเซี่ยยังพอถูกสีหน้าไร้พิษสงของเขาหลอกได้ แต่ตอนนี้ชินกับการจับผิดจนเป็นนิสัยแล้ว พอเห็นสวี่จี้ชิงเริ่มทำหน้าเย็นชาปุ๊บ ก็อดใจไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไป—
ซูเซี่ยคิดแบบนั้น ก็ทำแบบนั้น
ร่างกายยังถูกเข็มขัดนิรภัยยึดไว้ข้างๆ แต่มือก็ยื่นไปแล้ว พยุงบนขาของสวี่จี้ชิงที่นั่งตัวตรง นิ้วชี้กับนิ้วโป้งคีบมุมปากที่เขาพยายามเม้มไว้ ดันริมฝีปากบางๆ นั้นให้โค้งออกเป็นรอยยิ้ม แล้วก็บีบเบาๆ อย่างไม่เกรงกลัว
ยังคงไม่มีเนื้อเท่าไหร่ เพียงแต่สามีที่จากไปของเธอไม่เคยถูกยั่วแบบนี้มาก่อน ช่วงพยายามควบคุมตัวเอง สายตายังมีความตื่นตระหนกที่ซ่อนไม่ทันอยู่เล็กน้อย ถึงขนาดลืมบอกให้เธอนั่งให้ดี ปล่อยให้ซูเซี่ยแกล้งเขาไปหลายทีโดยไม่รู้จักเบาเบา
พอเห็นหน้าเขาถูกเธอบีบจนแดง ซูเซี่ยก็อุทานในใจ รีบลดแรงลง แล้วเหลือบไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
สวี่จี้ชิงมีนิสัยชอบลดฉากกั้นระหว่างตัวเองกับคนขับลงทันทีที่ขึ้นรถ ความตั้งใจเดิมคือเพื่อไม่ให้เวลาทำงานบนรถถูกรบกวน ตอนนี้กลายเป็นแหล่งความมั่นใจให้เธออยากพูดอะไรก็พูดได้
ไม่งั้นแค่คำพูดเมื่อกี้ของเธอ ทั้งเรียกสามี ทั้งมีแฟน กอดซ้ายกอดขวา แล้วยังทะลุมิติอีก คนขับคงจินตนาการได้เป็นเรื่องราวน้ำเน่าเรื่องใหญ่ ว่าเจ้านายตัวเองนอกใจมีหญิงสาวมหาวิทยาลัย แล้วแอบขอแต่งงานสำเร็จลับหลังภรรยา แต่ฝ่ายหญิงทั้งเหยียบเรือสองแคมทั้งบ้าไปแล้ว
"เธอเชื่อเรื่องเวลาย้อนกลับไหม ฉันเรียนฟิสิกส์ไม่ค่อยเก่ง ไม่รู้จะอธิบายยังไงดี... ถ้าจะให้เข้าใจง่ายๆ ก็คือ เวลาไม่ได้เป็นเส้นตรง พรุ่งนี้อาจไม่ใช่ช้ากว่าวันนี้เสมอไป มันเหมือนเกมตีตัวตุ่น โผล่จากรูนี้หายไปออกรูโน้น ฉันมาที่นี่หลังจากเธอ จริงๆ นะ"