นักเปียโนมองตามด้วยความงุนงงไปหมด แต่ก็ไม่ยอมลดราวาใจ "ส่งแค่ดอกไม้แต่ไม่เห็นตัวคน คุณผู้ชายของคุณเป็นแม่ทูนหัวนางฟ้าหรือไงคะ?"
หญิงสาวเป็นรุ่นน้องภาควิชาภาษาจีน ปกตินอกจากชมรมศิลปะแล้วยัง active อยู่ในชมรมโต้วาที ช่วงค่ายซ้อมฤดูร้อนของวงเพิ่งจบไปได้ไม่นาน เธอสนิทกับซูเซี่ยมาก
อีกฝ่ายพูดจบประโยค เธอก็ชักจะกลอกตาแทบพลิกไปถึงบนฟ้าแล้ว ตั้งใจจะช่วยรุ่นพี่สาวสุดที่รักสู้จนถึงที่สุด
ถูกหญิงสาวสะกิด บอกเสียงเบา ๆ ว่า "พี่ไปเถอะ" ซูเซี่ยจึงกล่าวขอบคุณ แล้วเบียดตัวฝ่ากลุ่มคนที่พลุกพล่าน เดินเรื่อยมาจนถึงประตู
ย่านนี้รวมเหล่ามหาวิทยาลัยชื่อดังไว้มากมาย
บาร์กลางวันทำเป็นคาเฟ่และขายอาหารจานเบาไปด้วย มีกลิ่นอายความเป็นมหาวิทยาลัยอบอวลอยู่ ถึงตอนกลางคืนก็พลันคึกคักขึ้นมาทันที จอสูงฉายการแข่งขันรักบี้ เสียงหัวเราะพูดคุยและเสียงเชียร์อึกทึกครึกโครม
ซูเซี่ยไม่ค่อยชอบสถานที่แบบนี้เท่าไหร่นัก ถูกบังคับให้เข้าสังคมแค่ครึ่งชั่วโมงก็แทบแบตหมดแล้ว รู้สึกทนไม่ค่อยไหว
เธอสวมเสื้อแจ็คเก็ต หิ้วกระเป๋าเดินออกไปนอกประตู
หน้าหนาวของบอสตันยาวนานกว่าเมืองจิง
ยังไม่ถึงกลางเดือนสิบ ต้นเมเปิลทั้งถนนก็ผลัดสีเขียวสุดท้ายทิ้งไปหมดแล้ว ลมยามค่ำคืนพัดมาเป็นระลอก พื้นปูด้วยใบไม้สีทองสลับแดง
ซูเซี่ยเปิดแผนที่ในโทรศัพท์ ตั้งใจจะกลับโรงแรมก่อน แล้วแวะร้านเล็ก ๆ ตรงหัวมุมถนนดูของ เผื่อซื้อของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้เหอเหมียวกับเพื่อนร่วมห้องหลายคน