23.
ปลายฤดูใบไม้ร่วง อุปกรณ์ช่วยเดินของสวี่จี้ชิงเปลี่ยนเป็นไม้เท้า และสถานที่ฝึกเดินคือลานบ้าน
ซูเซี่ยหาคนมารื้อรั้วรอบแปลงดอกไม้และธรณีประตูทั้งหมดออก
ทางเดินหินกรวดถูกปูใหม่ เปลี่ยนเป็นแผ่นหินควอร์ตไซต์สีเขียวเข้มเรียบไม่ลื่น สองข้างทางเตรียมติดตั้งราวไม้ ทอดยาวจากประตูบ้านไปถึงห้องโถงใหญ่ สูงเท่าเอวของสวี่จี้ชิง
ช่วงวันก่อสร้างอากาศดีมาก สวี่จี้ชิงนั่งทำงานกลางแดด ส่วนเธอสวมเสื้อโค้ทคอยตรวจงานในลานบ้าน
เสาที่ตอกเสาเข็มแล้วก็เขย่าดูว่ามั่นคงหรือไม่ ราวที่ยังไม่ได้ติดตั้งก็จับต้องดูว่ามีเสี้ยนไม้ที่ขัดไม่เรียบตรงไหนหรือเปล่า
ค่าจ้างงาม หน้าตายิ้มแย้มเป็นกันเอง เตรียมน้ำร้อนและอาหารเที่ยงไว้ให้ช่างทุกคนที่มาทำงานมีส่วนร่วม
ช่างไม้มักทำงานในย่านคฤหาสน์สุดหรู แต่ไม่เคยเห็นเจ้าบ้านแบบนี้มาก่อน ตอนงานเสร็จได้พูดคำชมไม่รู้จบต่อหน้าซูเซี่ย ชมว่าเธอทุ่มเทให้คนในครอบครัว แล้วถามว่าผู้สูงอายุขาไม่ดีหรืออายุเท่าไร
ซูเซี่ยมองไปทาง "ผู้สูงอายุ" แล้วกลั้นขำ "ยังหนุ่มอยู่เลย"
"หนุ่มดี" ช่างไม้สะพายกระเป๋า "คุณวางใจได้ ราวที่ผมทำแข็งแรงมาก ใช้ถึงร้อยปีไม่มีปัญหา"
ร้อยปีเลยหรือ
ผ่านเรื่องราวมามากมาย หัวใจของเธอดูจะอ่อนลงอย่างเงียบ ๆ
เมื่อก่อนคิดแต่จะหนีจากสวี่จี้ชิง แม้แต่โลกนี้ก็ไม่อยากอยู่ ตอนนี้เธอกลับรู้สึกว่า การอยู่กับเขาไปจนถึงร้อยปี...ก็ไม่เลวเลย
24.
ช่วงที่สวี่จี้ชิงบ่าและหลังยังไม่หายดี เขาไม่มีสิทธิ์พูดเรื่องชุดที่ใส่เลย
หลังจากที่สามารถใส่ถอดเสื้อผ้าได้เองโดยไม่มีอุปสรรค เสื้อผ้าลำลองที่ใส่เป็นประจำก็ลดลงจากยี่สิบเป็นห้าตัว
ทั้งหมดเป็นแบบเดียวกันกับซูเซี่ย