หลังฝนตกท้องฟ้ายังไม่สดใส แต่ อากาศเย็นสบาย น่าอยู่มาก
ซูเซี่ยเดินตากลมเย็นๆ มาตลอดทางกลับห้องเรียน ครึ่งห้องมาถึงแล้ว
วันอังคารแห่งความตาย วิชาคณิตศาสตร์และฟิสิกส์ติดกันทั้งเช้า เพื่อนร่วมชะตากรรมไม่น้อย โจทย์การบ้านลอกกันแทบไม่ทัน
ที่นั่งข้างเธอกลับว่างอยู่ โต๊ะเก้าอี้จัดเป็นระเบียบ สะอาดไร้ฝุ่น
สวี่จี้ชิงไม่อยู่
มีกลุ่มผู้ชายที่แถวข้าง ๆ นั่งคุยกัน ส่งสายตามองมาทางนี้เป็นระยะ
ภายในเสียงกระซิบกระซาบ คำว่า "สวี่จี้ชิง" ผุดขึ้นมาเป็นระยะ ๆ เหมือนกับเรื่องที่เธอสนใจพอดี
ซูเซี่ยแอบฟังอยู่พักหนึ่ง
ประมาณว่า เขาได้ทำข้อตกลงกับโรงเรียนอะไรบางอย่าง ยกเว้นวิชาคณิตศาสตร์และฟิสิกส์ ไม่ต้องเขียนการบ้าน ช่วงครึ่งวันที่ว่างออกมาหลายช่วงใช้ไปกับการฝึกซ้อมเข้มข้นทั้งหมด
คนกลุ่มนั้นไม่มีใครเคยลองทำโจทย์การแข่งขันคณิตศาสตร์โอลิมปิก จึงยิ่งจินตนาการไม่ได้ว่าการเตรียมตัวแบบนั้นหนักหนาแค่ไหน พอได้ยินคำว่า ยกเว้นวิชาคณิตศาสตร์และฟิสิกส์ ก็แตกฮือกันแล้ว
ชื่นชมก็ชื่นชม อิจฉาก็อิจฉา โหยหวนกันวุ่นวายไปหมด
แต่ความสนใจของซูเซี่ยหนีไปไกลแล้ว
เพียงเพราะเธอก้มลงพบว่า บนโต๊ะเรียนของเธอมีกระดาษแบบฝึกหัดสองแผ่นวางซ้อนกัน มีปากกากดทับไว้
แผ่นบนเป็นฟิสิกส์ แผ่นล่างเป็นคณิตศาสตร์
เป็นการบ้านของเมื่อคืนนี้
ต่างจากกระดาษขาวแผ่นนั้นที่วางอยู่ตรงหน้าสวี่จี้ชิงเมื่อวันศุกร์ที่แล้วอย่างสิ้นเชิง
ครั้งนี้ทุกข้อใหญ่มีขั้นตอนเขียนไว้ชัดเจน แม้แต่ข้อเลือกตอบก็วาดเส้นเสริมไว้ เข้าใจได้ในพริบตา
ซูเซี่ยบีบริมฝีปากเบา ๆ แล้วกวาดสายตาลงอย่างรวดเร็ว
เมื่อพลิกถึงหน้าสุดท้าย สายตาก็หยุดนิ่งที่มุมขวาล่างทันที
อาศัยว่าไม่ต้องส่ง คำพูดนั้นเขียนตรงข้าง ๆ ขั้นตอนการแก้โจทย์เลย ดูเหมือนจะเป็นการตอบกลับคำพูดไร้ยางอายของเธอก่อนหน้านี้