อีกสองวันคือคืนก่อนวันคริสต์มาส
วันจันทร์กลับมาโรงเรียน รถเบนท์ลีย์แล่นผ่านใจกลางเมืองเจียงเฉิง บรรยากาศเทศกาลอบอวลไปทั่ว
หน้าร้านค้าใหญ่ๆ ตั้งต้นคริสต์มาสยักษ์ ประดับเกล็ดหิมะเล็กใหญ่ นับพันลูกกลมสีทองเงินส่องประกายระยิบระยับไปทั้งถนน
นักเรียนห้องสี่ร่วมสนุก ติดพวงมาลัยคริสต์มาสกระดาษสีที่ประตูห้องเรียน สีแดงเขียวสดใสเป็นมงคล
ครูใหญ่เดินผ่านส่ายหน้า “นักเรียนสมัยนี้ ถามเรื่องเทศกาลจีนก็ไม่รู้จัก พอเป็นเทศกาลฝรั่ง คนละเอาใจจริง!”
ครูติงไม่พูดอะไร
ก็ยังเป็นเด็กอายุสิบหกสิบเจ็ด ชอบเล่นเป็นเรื่องธรรมชาติ จะไปถือสาอะไรกันนักหนา
ซูเซี่ยจองตั๋วรถไฟความเร็วสูงรอบบ่าย เก็บข้าวของเรียบร้อย ช่วงเรียนเช้าไปเดินรอบห้องพักครูทุกแผนก ได้แบบฝึกหัดมาเต็มกระเป๋า กอดลาเหอเหมียว
เพิ่งเดินถึงใต้ตึกเรียน เท้าก็เหมือนไม่ฟังคำสั่ง เดินตรงไปทางตึกอำนวยการ
อากาศที่เจียงเฉิงเก็บหิมะไว้ไม่อยู่ หิมะในพยากรณ์อากาศตกลงมาครึ่งทางก็ละลาย พื้นเต็มไปด้วยน้ำขัง ใบไม้ร่วงเกลื่อน
ลมพัดผมหน้าม้าระเซอะระซิง ซูเซี่ยยกกระเป๋าขึ้นบังฝน ช่ำชองเขย่งมองเข้าไปในหน้าต่าง ตำแหน่งนั้นไม่มีใคร คนที่เธออยากเห็นไม่ได้อยู่
เธอผิดหวังก้มหน้าลง ถอนหายใจเบาๆ กำลังจะหันหลังไป ก็ได้ยินเสียงฝีเท้า
สวี่จี้ชิงเดินออกจากประตูตึก เสื้อแจ็คเก็ตนักเรียนขาวสะอาด ซิปรูดขึ้นสุดปลายคาง ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มเย็นชาเหมือนเดิม
เขาเกือบจะวิ่งมา