วันที่หนาวที่สุดของเดือนอ้าย
พระอาทิตย์เพิ่งจะลับขอบฟ้า เสียงไซเรนตำรวจและรถดับเพลิงก็ดังสลับกันไปมา ก้องกังวานไปทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืน
หลังจากถูกส่งมาถึงโรงพยาบาล ซูเซี่ยก็ไม่ได้เห็นสวี่จี้ชิงอีกเลย
จนกระทั่งการตรวจร่างกายง่าย ๆ เสร็จสิ้น ตำรวจที่มาด้วยกันยังยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่ยอมไปไหน ซูเซี่ยทนไม่ไหว อ้อนวอนขอร้องอยู่นาน สุดท้ายอีกฝ่ายก็ยังลำบากใจไม่น้อย
"หนูคะ มาขอฉันก็ไม่ได้เรื่องนะ คดีมันเกี่ยวกับชีวิตคน พวกเรานายอู๋บอกไม่ให้ก็ไม่ให้ ไม่มีทางตกลงกันได้หรอก"
ซูเซี่ยมองเขา "นายอู๋คือใคร?"
"...ก็คนที่ยิงปืนไง" ตำรวจหนุ่มเกาหัว
"เฮ้ย ผู้ชายคนนั้นไม่เป็นไรจริง ๆ นะ เธออาจจะเห็นแล้วตกใจ แต่เราเจอบ่อย เรื่องแบบนี้ไม่ค่อยร้ายแรง... ตอนนี้ที่เขาถูกตำรวจควบคุมไว้ ก็เพราะคดียังไม่ได้ข้อสรุป ถือว่าเป็นการคุ้มครองเขาด้วย ระหว่างรอเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานกับนิติเวชเก็บหลักฐานที่เกิดเหตุเสร็จ พรุ่งนี้เธอก็คงได้เจอเขาแล้วล่ะ"
ธรรมชาติของคนเราก็ประมาณนี้แหละ
พอใจวุ่นวายก็มักจะคิดไปเองในแง่ร้ายที่สุด
ที่ตำรวจบอกว่า "ไม่ค่อยร้ายแรง" ฟังดูแล้วก็เหมือนกับ "ยังมีลมหายใจ" ไม่มีอะไรแตกต่าง