ชีวิตต้องดำเนินต่อไป
ซูเซี่ยรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี หัวใจเต้นแรง เธอรีบประเมินสถานการณ์ เริ่มจากการหยิกตัวเองแรงๆ แล้วผลักหน้าหล่อเหลาที่ดูเด็กเกินไปของสวี่จี้ชิงออกไปห่างๆ
"ฉันรู้ว่าตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้น...ประมาณ ตอนนี้มีเรื่องที่ต้องถามนาย นายตอบฉันดีๆ แล้วก็อยู่ห่างๆ ฉันไว้"
อากาศร้อน ฝ่ามือและปลายนิ้วของผู้หญิงชุ่มชื้นนุ่มนวล
กลิ่นหอมจางๆ เป็นกลิ่นกลีบดอกไม้ที่เพิ่งกอดเมื่อครู่นี้ ผสมกับกลิ่นเค็มจางๆ ของเหงื่อ
สีหน้าเธอเปลี่ยนไปชัดเจน สวี่จี้ชิงสังเกตเห็น แววตาคมขึ้นชั่วขณะ แต่ร่างกายกลับขยับหลบไปด้านข้าง "อืม"
ซูเซี่ยหายใจเข้าลึก "บอกชื่อและอายุมา"
"สวี่จี้ชิง ยี่สิบเอ็ด"
"เรียนที่ไหน"
"เทอมนี้เรียนที่เอ็มไอที ปีหน้าเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยชิงหัวเพื่อเรียนจบ"
"โอเค" เธอถามต่อ "เข้ามาในบ้านฉันได้ยังไง"
สวี่จี้ชิงเม้มปากบางๆ เหมือนไม่พอใจกับสามคำสุดท้ายของเธอ "ประตูเปิดเอง"
คงเป็นเพราะเงาจากอุบัติเหตุบนภูเขาหิมะครั้งก่อน สามีของเธอมีนิสัยหวงเธอแทบจะเกินพอดีในช่วงหลายปีมานี้ ระบบรักษาความปลอดภัยของบ้านแน่นหนามาก จนถึงขั้นที่เชื่อได้ยากว่าสำหรับบ้านพักอาศัยทั่วไป
แทนที่จะใช้กุญแจ ลายนิ้วมือ หรือสแกนใบหน้า ภายในบ้านตั้งแต่ด้านในจนถึงด้านนอกล้วนใช้การสแกนม่านตา โดยมีค่าความคลาดเคลื่อนเทียบเท่าตู้นิรภัยของธนาคาร
ซูเซี่ยหันกลับไปมองโดยไม่รู้ตัว