เขาขาวมาก รอยแผลเป็นบนแขนเด่นชัดตามแนวกล้ามเนื้อ ครั้งแรกที่เห็นอาจจะกลัว แต่พอนานวันเข้า กลับกลายเป็นความน่าเชื่อถือที่ขัดแย้งในตัวเอง แม้แต่เสียงปากกาเขียนบนกระดาษดังแกรกๆ ก็เหมือนการปลอบโยนอย่างเงียบๆ
"เริ่มจากข้อเลือกตอบ ฉันจะพาเธอวิเคราะห์สาเหตุการเสียคะแนน"
สวี่จี้ชิงพลิกข้อสอบ "เรามาคำนวณกันว่า ระดับของเธอตอนนี้ ข้อสอบชุดนี้ทำได้สูงสุดแค่ไหน"
เป็นเพราะการช่วยคนเรียนไม่เก่งกลับมาฝึกฝนใหม่ ให้ความรู้สึกสำเร็จเป็นพิเศษงั้นเหรอ?
รวมความทรงจำทั้งสองชาติ ซูเซี่ยไม่เคยเห็นสวี่จี้ชิงที่มีความอดทนขนาดนี้มาก่อน
แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามา ขนตายาวตรงของวัยรุ่นแทบจะโปร่งใส ตอนแก้โจทย์ ลูกกระเดือกขยับเบาๆ ตามเสียงพูด
การพลิกแพลงอย่างชาญฉลาดคงเป็นความรู้สึกแบบนี้
เส้นและตัวเลขที่เหมือนอักษรสวรรค์ ภายใต้ปากกาเขายอมจำนนเรียงแถวเป็นระเบียบ แม้แต่ข้อสุดท้ายที่เธอวาดรูปแมว ก็ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องยาก
สุดท้าย "คะแนนสูงสุดที่ทำได้" ที่ว่าก็ถูกสวี่จี้ชิงเขียนด้วยปากกาสีน้ำเงินไว้ข้างๆ เรียงเคียงกับเลข 88 สีแดงสด
114
ซูเซี่ยมองแล้วใจสั่น พูดไม่ออกอยู่ครู่ใหญ่
ถ้าได้คะแนนเท่านี้จริง ถึงจะติดมหาวิทยาลัยชิงหัวไม่ได้ ก็คุ้มสุดๆ แล้ว
ตอนนี้เธอมีเรือยอทช์แล้ว เธอจินตนาการอยู่พักหนึ่ง คิดมากไปเอง กลัวว่าซูเสี่ยวเจวียนจะซื้อเครื่องบินให้
ซูเซี่ยตั้งสติได้ก็เงยหน้าขึ้น พูดไม่เป็นประโยค "แล้ว ฉันต้องทำยังไงตอนนี้?"