ซูเซี่ยเป็นคนรสนิยมแบบเด็กประถม
ตั้งแต่เล็กจนโตอาหารที่ชอบกินแทบไม่เคยเปลี่ยน เครื่องดื่มก็เช่นกัน
ชาติก่อน เธอทำตัวเนี้ยบเข้าสังคมไปกับคุณนายไฮโซในวงการ ไปงานประมูลไวน์แดง ใช้เงินหลายแสนประมูลไวน์แดง Screaming Eagle cabernet sauvignon กลิ่นซีดาร์และแบล็กเบอร์รีในตำนาน เธอสัมผัสไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ได้แค่ชิมว่ารสเผ็ดและหวาน
เหมือนกับที่เธอกินอาหารตะวันตกไม่ถนัด ไปร้านอาหารมิชลินสตาร์ก็เพื่อถ่ายรูปสวย ๆ ให้ชุดใหม่ของเธอได้อวด
ไวน์แดงแพงขนาดนั้น ถ้าไม่นับเรื่องสังคมแล้ว ในใจเธอสู้เครื่องดื่มหวาน ๆ ไม่ได้แม้แต่เสี้ยวเดียว
อะไรที่ว่าสูงส่งอะไรที่ว่าต่ำต้อย ใครเป็นคนกำหนดกัน?
เงินเธอใช้เอง จะให้ใครมาสั่งสอนอะไรได้?
ที่เธอชอบคือสิ่งที่ดีที่สุด ซูเซี่ยแสดงออกเก่ง และไม่เคยรู้สึกผิดกับเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย
ตอนเดินเข้าร้าน สตาร์บัคส์มีโฆษณาสินค้าใหม่อยู่บนจอสูง ดูน่าดึงดูดมากคือสตรอเบอร์รีลาเต้ เธอมองอยู่นาน ลังเลอยู่พักใหญ่ กลัวว่าต่อไปจะง่วง เลยเลือกเครื่องดื่มฝรั่งที่ช่วยให้ตื่นตัวมากกว่า
ซูเซี่ยไม่คิดไม่ฝันเลยว่า เครื่องดื่มที่เธออยากได้จริง ๆ สวี่จี้ชิงจะซื้อให้เธอ
เธอไม่ดูราคา
...ของที่เพิ่งออกใหม่ คงจะแพงไม่น้อยใช่ไหม?
โต๊ะเล็ก ๆ ถูกแก้วน้ำเบียดจนเต็ม เธอยื่นมือไปดันแก้วอเมริกาโน่ไปทางเขา มือเต็มไปด้วยหยดน้ำเย็น ๆ "ให้เธอดื่มอันนี้"