ซูเสี่ยวเจวียนพยายามนึกอยู่พักใหญ่ "ชื่ออะไรนะ... เหลียงจัวเฉียน ชื่อตั้งได้ดูมีวัฒนธรรมดี"
ซูเซี่ยถามต่อ "แล้วชื่อภาษาอังกฤษล่ะ"
"ฉันไม่ใช่ฝรั่ง จะไปรู้เรื่องอะไรด้วย"
"ฝีมือภาษาอังกฤษแม่เธอเธอไม่รู้หรือไง" ซูเสี่ยวเจวียนปรายตามองเธอ แล้วดื่มเบียร์ที่เหลือในขวดหมด "สวัสดี ขอบคุณ เท่าไหร่ จบ"
ซูเซี่ย: "..."
-
ม.ปลายปีสามก็คือม.ปลายปีสาม
สอบเก็บคะแนนเสร็จ ยังมีข้อสอบประจำเดือน ข้อสอบรายสัปดาห์ แบบทดสอบในชั้นเรียนอีกไม่รู้จบ ราวกับปมเชือกเล็กใหญ่ที่ใช้ทั้งบันทึกเวลาที่ผ่านไปและคอยกระชากเชือกในใจนักเรียนให้ตึงอยู่เสมอ
คาบเรียนภาคค่ำที่เคยมีเวลาว่างพลิกนิตยสารไม่มีอีกแล้ว สิ่งที่มาแทนที่คือกระดานดำที่หัวหน้าชั้นแต่ละวิชาเขียนเต็มไปหมด และกระดาษข้อสอบบนโต๊ะที่ราวกับแจกฟรี
ด้วยสัญญา 110 คะแนนครั้งที่แล้ว
ซูเซี่ยติดใจการตกลงให้รางวัลกับความก้าวหน้ากับสวี่จี้ชิง แต่ไม่กล้าพูดถึงรางวัลที่เป็นวัตถุอีกต่อไป -
ของกินก็จะเหลือทิ้ง ของอย่างอื่นก็ฟุ่มเฟือย
เธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าคนประหยัดอย่างสวี่จี้ชิง ทำไมทุกครั้งที่อยู่ด้วยกัน เงินที่หามาได้อย่างเหนื่อยยากถึงได้รู้สึกเหมือนถูกลมพัดมา เธอเตือนทั้งทางตรงและทางอ้อมหลายครั้งแล้ว แต่เขาก็ทำเป็นไม่ได้ยิน
เฮ้อ เธอไม่ได้หมายความอย่างนั้นสักหน่อย...
งานเทศกาลศิลปะใกล้เข้ามาทุกที
นักเรียนม.ปลายปีสามไม่เกี่ยวข้องกับวุ่นวายของโลก ใครควรขยันก็ขยัน นักเรียนม.ปลายปีหนึ่งปีสองในตอนนั้นจะนั่งกับพื้นในโรงยิม การแสดงพิเศษของซูเซี่ยและเหอเหมียวอยู่ท้ายๆ ตามลำดับในรายการ เวลาออกแสดงเกือบถึงเวลาเลิกเรียน