ชีวิตในมหาวิทยาลัยยุ่งเหยิงเกินกว่าที่ซูเซี่ยจะจินตนาการไว้
ปลายเดือนสิงหาคมเข้าค่ายฝึกทหาร การเดินป่าฝึกตอนกลางคืนระยะ 20 กิโลเมตรอันเป็นเอกลักษณ์ของมหาวิทยาลัยชิงหัวก็ทำให้เธอรู้สึกท้อแท้แทบจะยอมแพ้ หลังจากการเลือกวิชาอันดุเดือด ตารางเรียนที่เคยว่างเปล่าก็เต็มไปด้วยวิชาเอกและวิชาศึกษาทั่วไปในพริบตา
สุดยอดมหาวิทยาลัยคือสมรภูมิของเทพเจ้า
เธออาศัยลมหนาวพัดพามาถึงที่นี่ได้ แต่คงไม่สามารถลอยตามลมผ่านทุกข้อสอบไปได้ตลอด
ตลอดปีหนึ่ง มหาวิทยาลัย ซูเซี่ยแทบไม่มีวันว่าง ต้องแบกทั้งการเรียนและการฝึกซ้อมกับวงศิลปะไปพร้อมกัน แม้แต่มื้ออาหารประจำสัปดาห์กับเหอเหมียวก็ต้องเลื่อนออกไป เป็นเดือนละครั้ง
ปีสองดีขึ้นหน่อย หลังฤดูร้อน เสียงเรียกของการสอบกฎหมายและการฝึกงานก็ดังขึ้น เธอต้องกลับมาหมุนอีกครั้ง
ซูเซี่ยอดหลับอดนอนจนแทบชินชา
ออกไปดูหนังกับเพื่อนสนิท ทนดูได้ครึ่งเรื่อง ก็กอดน้ำชานมหลับไม่รู้เรื่อง ถูกเหอเหมียวพยุงไปนั่งที่ร้านหม้อไฟ
"หนังมันน่าเบื่อขนาดนั้นเลยเหรอ ฉันว่าก็โอเคนะ"
พระเอกเป็นนักแสดงหนุ่มที่เหอเหมียวชื่นชอบในช่วงนี้ ซูเซี่ยช่วยเสริมน้ำใจ "ไม่หรอก แค่ฉันง่วง"
"หนังก็ดีอยู่หรอก ก่อนหลับดูไปครึ่งชั่วโมง การแสดงของพระเอกเธอก็ใช้ได้"
เหอเหมียวชูนิ้วโป้ง "สายตาของฮ่องเต้ไม่เคยพลาด"
เธอมองหน้าเล็ก ๆ ที่เรียวยาวของเพื่อน ซ้ายทีขวาที "สำนักงานกฎหมายชั้นนำไม่เหมาะกับมนุษย์จริง ๆ ช่วงนี้เธอผอมลงอีกหรือเปล่า"
ซูเซี่ยตอบแบบไม่ใส่ใจ "มีด้วยเหรอ"