ในจุดที่รูปโพลารอยด์แสนธรรมดาใบนั้นเคยถูกปักอยู่ หมุดเดิมถูกถอดออกไปเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ราวกับสมอที่เล็กที่สุดในจักรวาล คอยจอดเรือกระดาษลำหนึ่งไว้ให้เธอ
ใต้เรือกระดาษดูเหมือนจะมีอะไรถูกทับไว้อีก
ซูเซี่ยเอื้อมมือไปอย่างตะกุกตะกัก หยิบภาพถ่ายสองใบนั้นลงมา
ใบหนึ่งคือสวี่เจียวเจียวที่สวมหมวกว่ายน้ำ กำลังซ้อมเตะขาบนแผ่นโฟมอย่างตั้งใจ
อีกใบหนึ่งเรียบง่ายอย่างยิ่ง:
แสงแดด ท้องฟ้าสีครามเหมือนทะเล มือขวาที่กางออก
มันดูแข็งแรง ผ่อนคลาย ราวกับกำลังจำลองท่าทางการประสานนิ้วกับใครสักคน
ราวกับชีวิตใหม่
ในห้องเรียนเงียบสนิทไร้ผู้คน มีเพียงสายลมยามเย็นที่พัดผ่านมาอย่างอ่อนโยน
น้ำตาอันร้อนแรงปวดร้าวมาถึงโดยไม่ทันตั้งตัว ซูเซี่ยสะอื้นอยู่นาน ในที่สุดก็กลั้นไม่ไหว พรวดพราดลงไปนั่งยองๆ ริมกำแพง
เพื่อความยินดี เพื่อความโล่งอก เพื่อความอึดอัด ความไม่มั่นคง และความคิดถึงทั้งหมดในช่วงเวลาที่ผ่านมา เธอร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร
-
วันนั้นกลับถึงบ้าน ซูเซี่ยรีบอาบน้ำเข้านอนแต่หัวค่ำ นอนหลับสบายเป็นครั้งแรกในรอบนาน
ตั้งแต่การสอบจำลองครั้งที่สามจนถึงสัปดาห์สุดท้ายของเดือนมิถุนายน เธอไม่ยึดติดกับการตื่นก่อนฟ้าสางอีกต่อไป ไม่สนใจแพ้ชนะในสมรภูมิเล็กๆ อีกแล้ว แต่เชื่อมั่นว่าเสบียงที่จำเป็นสำหรับเส้นทางข้างหน้า เธอเตรียมพร้อมไว้หมดแล้ว เหลือเพียงหาเข็มทิศให้พบ แล้วออกเดินทางใหม่
การศึกครั้งสุดท้ายของเดือนมิถุนายน เธอเตรียมตัวอย่างเต็มที่