สวี่เจียวเจียวไม่ยอมแพ้ "แล้วโทรหาพี่ชายก็ไม่สะดวกเหรอ?"
สวี่จี้ชิง "อืม" ตอบรับ
"ก็ได้" สวี่เจียวเจียวถอนหายใจ หางเปียสองข้างห้อยระย้าอย่างเซื่องซึม "แต่ฉันคิดถึงเธอมากเลยอะ"
"พี่ชายไม่คิดถึงเธอบ้างเหรอ?"
สวี่จี้ชิงเกร็งกรามแน่น ยื่นมือไปบีบแก้มเธอ "ไปทำการบ้านก่อน"
เปลวไฟบนเตาสีน้ำเงินจ๋า กระพริบวูบวาบ
น้ำในหม้อเดือดพล่าน สวี่จี้ชิงใส่เส้นบะหมี่ แล้วคนไปสองทีแบบใช้แรง
เขานึกถึงคลิปหนีบกระดาษที่ซูเซี่ยชอบเอามานั่นนี่ หัวน้ำดื่มพลาสติกสีซีด และดวงตาที่ใสบริสุทธิ์แต่อ้อนวอนแสนน้อยใจของเด็กสาวคนนั้น
ต่อจากนี้เขาจะยังเขียนการบ้านให้เธออยู่ไหม?
...เขาจะคิดถึงเธอไหม?
สวี่จี้ชิงหลับตาลง
ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คนที่ยินดีจะยกเธอขึ้นมาทะนุถนอมไว้ในมือคงนับไม่ถ้วน ไม่ขาดเขาคนเดียวหรอก
ส่วนตัวเขาเอง แวดล้อมไปด้วยความมืดมนและอันตราย
สวี่จี้ชิงคิดว่า ใช้ชีวิตเหมือนเมื่อก่อนก็คงดี
ทำตัวเป็นเครื่องจักรที่เที่ยงตรงและเย็นชา เฝ้าดูสวี่เหวินเหยาเป็นเงื่อนไขของการใช้ชีวิตปกติและปกป้องสวี่เจียวเจียว ผลสอบแข่งขันคือเครื่องมือที่จะเปิดอนาคต เป็นทางรอดทางเดียวที่จะพาสวี่เจียวเจียวหนีออกจากบ้านนี้
เขาไม่ต้องการความรู้สึก ไม่ต้องการความเจ็บปวดหรือความหวัง ไม่ต้องการรอคอยให้ใครมาแตะต้องหรือโอบกอดเขา ความรู้สึกทั้งหมดนี้ ล้วนเป็นความฟุ้งซ่านที่ต้องกดเอาไว้
เขาคิดไม่ได้ และไม่คู่ควร
- -
ตลอดทั้งปลายเดือนมีนาคม ที่ข้างกายซูเซี่ยว่างเปล่ามาตลอด