ซูเซี่ยก็ยิ้มตาม
เธอพูดด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย เพื่อกลบเกลื่อนสายตาที่สั่นไหว "ไม่ใช่เขา ก็ต้องมีคนอื่นอยู่ดี"
เหมือนนิทานภาพที่เคยเปิดอ่านตอนเด็ก ดวงดาวจะตกลงมาอยู่ข้างๆ เด็กดี
สวี่จี้ชิงของเธอ มีหัวใจที่แข็งแกร่งที่สุด ดีที่สุดในโลก
ขอให้โชคดีและชัยชนะเป็นของเขาเสมอ ถึงแม้ฝนจะตกใส่ตัวเขา ก็ขอให้กลายเป็นดอกไม้ไฟสีทอง
อดทนผ่านไป เขาจะมีทุกสิ่ง
-
ทุกคนในงานต่างก็ดื่มกัน เพื่อนๆ ตะโกนอวยพรให้อายุยืนยาว ร่ำรวยสุข โชคดี 99 แล้วถ่ายรูปหมู่ เสียงดังวุ่นวายแล้วแยกย้ายกลับบ้าน
รถถูกส่งกลับโดยคนขับแทน ประตูขึ้นลิฟต์จากลานจอดรถในหมู่บ้านไปยังชั้นที่พัก
ซูเซี่ยยังคงตื่นเต้นไม่หาย แก้มแดงเรื่อ
สวี่จี้ชิงมองเธอ "พวกเขาพูดอะไรกับเธอบ้าง?"
"ไม่มีอะไรนี่นา"
เธอซ่อนประธานของประโยคแล้วแจ้งความ "ส่วนใหญ่ก็พูดถึงประวัติการเริ่มต้นธุรกิจอันรุ่งโรจน์ของเธอ แถมตั้งฉายาให้ตั้งหลายชื่อ เปิดซักเล็กน้อย"
"บอกว่าไม่เคยเห็นเธอดื่ม กินข้าวกับนักลงทุนก็ไม่แตะ ตอนแรกนึกว่าเธอแพ้แอลกอฮอล์ ที่ไหนได้ เธอก็เป็นเด็กๆ เหมือนกัน กินแต่เบียร์สับปะรด"
"ยังมีอีกตั้งเยอะ ขอคิดก่อนนะ" เธอกางนิ้วคิดอย่างจริงจัง "อย่างเช่น ปกติประหยัดมาก ขับรถเองไม่เคยนั่งแท็กซี่ หมาเดินผ่านก็ต้องจับมาส่ายดูให้หลุดสองเหรียญ อีกอย่างก็คือ ชอบฉันมากๆ คิดถึงฉันจนใครๆ ก็รู้ เป็นสุภาพบุรุษหมายเลขหนึ่งแห่งอู่เต้าคู"