แอลกอฮอล์เป็นของดีจริงๆ
ถึงแม้เบียร์ผลไม้สดสีสันสดใสกระป๋องนั้นจะมีความเข้มข้นไม่ถึงหกองศา แค่สวี่จี้ชิงดื่มเมาง่าย แค่ไหนก็สามารถเปิดปากภูเขาน้ำแข็งหมื่นปีได้
ไม่ว่าจะเป็นชื่อเล่นที่ปกติเรียกไม่ออก หรือคำพูดที่พูดไม่ออก ล้วนกลายเป็นลูกอมที่ทุบกระป๋องแตก ไหลออกมาซ่าๆ
ซูเซี่ยถูกอารมณ์นั้นกระทบอยู่พักใหญ่ พอซาบซึ้งใจเสร็จก็ถอนหายใจ "นี่ก็พูดเก่งนี่นา องศาขนาดนี้ก็น่าจะโอเค ต่อไปถ้าไม่มีอะไรก็จิบสักหน่อยเถอะ"
เธอฟังยังไม่จุใจ ไม่มีความรู้สึกผิดอะไรตอนฉวยโอกาส รีบหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า กดปุ่มบันทึกวิดีโอ "เรียกฉันอีกทีสิ"
ถูกเลนส์กล้องโทรศัพท์ของเธอจ้องตรงๆ สวี่จี้ชิงดูเหมือนไม่ทันตั้งตัวหรี่ตาลง
จ้องมองนิ้วที่แกว่งไปมาหลังจออยู่สองสามวินาที "...เซี่ยเซี่ย"
ซูเซี่ยไม่ยอมแพ้ "เธอเรียกดังๆ สิ"
สวี่จี้ชิง: "เซี่ยเซี่ย"
ภาษาเป็นสิ่งมหัศจรรย์จริงๆ
แค่เปลี่ยนคำเรียก ระยะเวลา ระยะทาง และความพลัดพรากจากความตายที่เธอไม่สามารถเล่าให้ใครฟังได้ ก็ดูเหมือนจะจางลงตามไปด้วย ดวงตาเธอร้อนผ่าวโดยไม่รู้ตัว ต้องลากเสียงยาวตอบรับเสียงดัง เพื่อพยายามผลักไสความชื้นนั้น
ถึงขั้นเปลี่ยนเรื่องอย่างแข็งทื่อ "เมื่อกี้เธอกำลังขอฉันแต่งงานอยู่หรือเปล่า?"
"ไม่ใช่"
ครั้งนี้เขาตอบอย่างฉับไว "ต่อไปยังมีอีก"
ตอนที่สวี่จี้ชิงรู้สึกตัว จะให้เขาพูดความจริงออกมายากยิ่งกว่าปีนฟ้า
ซูเซี่ยรู้ดีว่าโอกาสแบบนี้พลาดแล้วจะไม่มีอีก เลยตกเบ็ดต่อไป "ต่อไปมีอะไร?"
โหมดป้องกันความปลอดภัยเปิดขึ้นมาทันที สวี่จี้ชิงก็ไม่พูดอีก
ขนตาดำยาวปรกหุบลง เหมือนเด็กดีที่เก็บความลับเก่ง ปากบางปิดสนิท
ซูเซี่ยถามอะไรไม่ได้เลย เลยซูมกล้องไปถ่ายหน้าเขา ตั้งใจจะบันทึกสีหน้าบริสุทธิ์ไร้พิษภัยแบบนี้ซึ่งเกิดขึ้นแสนปีครั้ง ตั้งเป็นภาพเคลื่อนไหวบนหน้าจอ แล้วก็ใจดีเก็บโทรศัพท์ "ไม่พูดก็ไม่พูดสิ"