หลังจากกินข้าวเย็นเสร็จ ทั้งสองคนก็ขึ้นรถกลับไปที่บ้านหลังที่ในความทรงจำของเธอเป็นบ้านหลังแต่งงาน
ชาติก่อนเธอสอบติดมหาวิทยาลัยชิงหัวไม่สำเร็จ แถมยังไม่ได้ฝึกงานที่สำนักงานกฎหมายวงแดงข้างสวนอี๋เหอหยวนด้วยซ้ำ ทั้งสองคนอยู่กันที่เขตวิลล่าหรูในเขตซุ่นอี้ เป็นเกาะกลางทะเลสาบ เพื่อให้ซูเซี่ยออกไปพักผ่อนได้สะดวก หน้าประตูบ้านก็มีลานจอดเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัว
พอโตขึ้น ความอ้วนแก้มเด็กก็หายไป ซูเซี่ยรูปร่างไม่ค่อยเปลี่ยนไปมาก เดินมาถึงหน้าประตูบ้าน ประตูล็อกจดจำใบหน้าก็เปิดเองโดยอัตโนมัติ
เธออดรู้สึกใจลอยไม่ได้——
ทำไมสวี่จี้ชิงข้ามมิติมาแล้วถึงมีรถมีบ้านมีคนขับ เหมือนแค่คัดลอกของใช้ประจำวันมาวางในโลกนี้ ส่วนเธอกลับมีแค่ตัวเองคนเดียว?
เธอนึกออก vaguely ว่าตอนซื้อคอนโดนี้มันยังใหม่มาก ย้อนไปห้าปีก่อนจะเรียกว่าที่รกร้างก็ยังได้ แถมเพิ่งจะเริ่มปลูกหญ้าและตอกเสาเข็มเท่านั้น
หิมะใหม่เหยียบลงไปดังเอี๊ยดอ๊าด ซูเซี่ยผลักประตูเข้าไปแล้วมองไปรอบ ๆ
ไม่รู้ว่ากลไกการข้ามมิติเป็นแบบไหน ถึงได้เหมือนกับในความทรงจำของเธอเป๊ะขนาดนี้ แม้แต่ต้นเลมอนที่เธอปลูกเองยังเหี่ยวเฉาแบบที่คุ้นเคย จนทำให้เธอเริ่มกลัวว่าจะหันไปเจอตัวเองในตอนนั้น ยืนจ้องตากันไม่รู้จะเรียกน้องสาวหรือพี่สาวดี
ช่วงปีแรก ๆ หลังจากซูเสี่ยวเจวียนเพิ่งเสียชีวิต การตกแต่งในบ้านไม่มีการใช้สีแดง
ไฮเดรนเยียที่บานในฤดูร้อนพอเข้าหน้าหนาวก็เหี่ยวเฉา เปลี่ยนเป็นต้นเหมยแก่ ๆ ที่โตเต็มที่ ทนหนาวได้ดี ดอกยังบานกลางหิมะ กลีบดอกสีเหลืองนวลใสแวววาว มองแล้วคิดถึงอดีต
เธอหันไปถามสวี่จี้ชิงอีกครั้ง "ฉันคนนั้น ตอนนี้ไม่อยู่บ้านใช่ไหม?"