ต่อมาเมื่อแต่งงานกับเขา งานครูโรงเรียนประถมของซูเซี่ยก็ยังไม่ลาออก เพียงแต่เพื่อให้ห่างจากเจียงเฉิงมากขึ้น เกรงว่าจะเห็นแล้วคิดถึงซูเสี่ยวเจวียน พวกเขาจึงย้ายไปอยู่เมืองจิง
ซูเซี่ยเซ็นสัญญาระยะสั้นกับโรงเรียนเอกชนแห่งนั้น รับช่วงต่อจากครูสาวที่ลาคลอด สอนวิชาดนตรีชั้นประถมต้นและวงเครื่องสายของโรงเรียน ทำงานทุกวันมิได้เพื่อปากท้อง แต่ก็ตั้งใจทำอย่างมาก
ทุกวันแต่งตัวเลือกเสื้อผ้ารองเท้าอย่างพิถีพิถัน ออกแต่เช้าตรู่ ผมยาวหวีอย่างเรียบร้อยนุ่มสลวย ในช่องกระเป๋าเป้เต็มไปด้วยลูกอมรางวัลและสติกเกอร์รูปดอกไม้ เด็กห้องไหนเจอครั้งเดียวก็จำชื่อและหน้าได้หมด
สวี่จี้ชิงความทรงจำสมัยเด็กตอนเรียนหนังสือเลือนรางมาก
อาจจะเพราะการเรียนตอนนั้นง่ายเกินไป หรือโลกของเขามีเรื่องต้องกังวลห่วงใยมากเกินไป ไม่ว่าจะครูหรือเพื่อนร่วมชั้นตอนนั้น ภาพและเสียงทั้งหมดเหมือนละลายในน้ำ ไม่เหลือร่องรอยแม้แต่น้อย
เขามาได้ยินครั้งแรกตอนมหาวิทยาลัยที่คุยกับเพื่อนร่วมชั้น ว่าคนมากมายที่รู้จักคำว่า "รักแรกพบ" ครั้งแรก ก็เพราะได้เจอครูสอนภาษาอังกฤษหรือครูสอนดนตรีสวยๆ คนหนึ่ง
ก็ไม่ถึงกับต้องเป็นความรัก
กำแพงขาว บันไดสีเทา แดดจ้าสบตา เพื่อนวัยเดียวกันหัวร้อนเต็มไปด้วยเหงื่อ
เธอเหมือนร่างจำลองของอนาคตในอุดมคติ สายลมหวานที่พัดมาจากโลกกว้างที่ไม่รู้จัก แค่เธอยืนอยู่ตรงนั้น ก็เปล่งประกาย น่าหลงใหล
สวี่จี้ชิงก่อนหน้านี้ไม่เข้าใจความรู้สึกนี้ จนกระทั่งได้เห็นภรรยาตอนทำงาน
ซูเซี่ยดูเหมือนจะคิดเสมอว่ามีคนยินดีอยู่รอบข้างเธอ เพราะเป็นเพราะเขา กำลังประจบประแจง
แต่มันจะเป็นไปได้ยังไง
ผู้ใหญ่อาจจะยังแสดงละคร แต่โลกของเด็กบริสุทธิ์ใสราวน้ำ
เธอคือครูเซี่ยเซี่ยที่ถึงไม่ใช่วันครูก็ได้กระดาษโน๊ตคำพูดลับๆ เต็มกำมือ ราชาที่เด็กจุกจิกนับถือ แค่เข้าเวร พอเสียงกระดิ่งเลิกเรียนดัง รอบข้างก็เต็มไปด้วยเสียงเจี๊ยวจ๊าว มีเด็กแย่งกันเกาะเอวเกาะขา เพราะขึ้นชั้นสูงขึ้นต้องเปลี่ยนครูสอนดนตรีก็ร้องไห้แทบขาดใจ