ในเมืองใหญ่อย่างเจียงเฉิง ร้านอาหารอินเทรนด์อัปเดตเปลี่ยนไวมาก
ซูเซี่ยถูกเลี้ยงมาอย่างตามใจมาตั้งแต่เด็ก ปกติเวลาออกไปข้างนอก เธอจะเลือกอาหารที่อยากกินล่วงหน้า แล้วให้ซูลี่จวินไปต่อคิวรอแทน หรือไม่ก็อาศัยหน้าเพื่อนคนไหนสักคนของซูเสี่ยวเจวียน แทรกเข้าไปกินในร้านสวยๆ ริมหาดปินเจียง
นอกจากโรงอาหารที่โรงเรียน กับเคเอฟซีที่กินมาหลายเดือนด้วยความตั้งใจแอบแฝง ซูเซี่ยไม่เคยจริงจังกับเรื่องกินมาก่อน
จนเธอไม่เคยคิดเลยว่า
ต่อให้เป็นแค่มื้อเที่ยงวันเสาร์ธรรมดาๆ ร้านอาหารตามชั้นต่างๆ ในห้างก็เต็มไปด้วยลูกค้า และนี่ก็เป็นช่วงปิดเทอมฤดูร้อนด้วย ยิ่งกว่านั้น ร้านอาหารกวางตุ้งระดับไฮเอนด์ชั้นหกเจ็ดยังต้องรอคิว
ร้านที่ได้รับความนิยมหน่อยก็ยิ่งต้องต่อคิวหนักขึ้น โต๊ะเล็กๆ เกิน 40 โต๊ะได้ง่ายๆ ลูกค้าที่รอคิวนั่งเต็มเก้าอี้เล็กๆ หน้าปากทาง พร้อมกับใบเมนูกระดาษที่โบกไปมา
คนตัวใหญ่และคนตัวเล็กจูงมือกัน เดินเล่นไปเรื่อยเปื่อยรอบชั้นสองสาม
สวี่เจียวเจียวถูกจูงไว้แน่นๆ ดวงตาโตมองอะไรก็อยากรู้ไปหมด กลิ้งไปกลิ้งมา
"เจียวเจียวหิวมั้ย?"
ซูเซี่ยรู้สึกผิดมาก หยิบช็อกโกแลตแท่งหนึ่งจากกระเป๋า ยื่นให้น้องสาวเพื่อปลอบ "ขอโทษนะคะ พี่ไม่คิดว่าคนจะเยอะขนาดนี้"
สวี่เจียวเจียวแกะกระดาษห่อขนมอย่างสวยงาม ใส่เข้าปาก ฟันเล็กๆ เปื้อนเป็นสีดำจากผงโกโก้