สวี่จี้ชิงไม่สนใจเธอ
เขาเดินตรงไปหาซูเซี่ย แล้วมองเธอจากเบื้องบน ดวงตาคมเข้มราวกับพื้นทะเลก่อนพายุ ใต้ผิวน้ำมีกระแสน้ำเชี่ยวกราก แต่ผิวน้ำกลับนิ่งสงบไร้คลื่น
ซูเซี่ยเงยหน้ามองเขา หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างบอกไม่ถูก
เขา...โกรธเหรอ?
แต่สวี่จี้ชิงไม่ได้แม้แต่จะขมวดคิ้ว มีเพียงริมฝีปากบางเม้มเป็นเส้นตรง กรามแน่นตึง
"สนุกไหม?"
เขาถาม เสียงเรียบเฉย
ซูเซี่ยอ้าปาก
ยังไม่ทันพูดอะไร หนุ่มโมเดลลูกครึ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ไม่เข้าใจสถานการณ์ คิดแต่จะเสี่ยงเพื่อร่ำรวย กล้าบึกบึนเดินเข้ามา ยื่นแขนกั้นไว้ตรงหน้าซูเซี่ย "คุณคะ คุณชายคะ คุณซูวันนี้วันเกิด แค่ออกมาผ่อนคลายกับเพื่อนๆ เอง ไม่ต้องมาทำให้บรรยากาศเสียหรอกนะคะ..."
สวี่จี้ชิงจึงเงยหน้าขึ้น
สายตาเขาเย็นชาราวกับมองสิ่งไม่มีชีวิต
กวาดไปที่แขนที่แข็งแรงไร้รอยแผลเป็น กางเกงขาสั้นชายทะเลที่เอวต่ำจนแทบจะโชว์กระดูกเชิงกราน แล้วสุดท้ายก็หยุดที่ใบหน้าซีดเผือดของซูเซี่ย
สวี่จี้ชิงพูดเสียงเรียบ "คนไร้ยางอาย"
ประโยคนี้ไม่มีประธาน
หัวใจซูเซี่ยกระตุกวูบ
เธอสัญชาตญาณว่าน่าจะพูดถึงตัวเอง ตั้งแต่หูถึงหน้าแดงวูบวาบ
ความหึงหวง ความโกรธเพื่อหญิงงาม ความคิดฟุ้งซ่านที่ไม่สมจริงทั้งหมดหายไปสิ้น
เหลือเพียงความกลัว และที่มากขึ้นคือความไร้เดียงสากับความน้อยใจ แชมเปญที่เพิ่งดื่มลงไปเดือดพล่านขึ้นมา ใบหน้าซีดขาว น่าจะดูน่าสงสารมาก