[คำเตือนสุดขีด! กันผีโผล่หน้า!]
กลิ้งตุ้มๆ...
หัวของคามิยะ โคนัน กลิ้งอยู่บนพื้นไม่กี่รอบ สุดท้ายก็หยุดลงที่ข้างเท้าของผีหัวตัด
ในดวงตาที่เบิกกว้างของเขา ไม่มีความไม่อยากเชื่อ มีเพียง...
สมควรแล้ว...
ตุบ
ร่างที่ไม่มีหัวพ่นเลือดล้มลงกับพื้น
ส่วนผีหัวตัดตัวนั้น กลับเหมือนไม่เห็นอะไร ใบหน้ากลับเผยรอยยิ้มที่รอคอยแบบนั้นอีกครั้ง
มันไม่สนใจศพและกองเลือดที่อยู่ข้างเท้า นั่งลงบนเก้าอี้ของคามิยะ โคนัน อย่างพอใจ
ยืมหน่อย~นะ
ผีหัวตัดตบโต๊ะ เรียบร้อยเสมอกับการจัดเนคไทที่ไม่มีอยู่จริง
“เฮ้ย!!”
ในตอนนั้นเอง หวังเหมิ่งที่นั่งอยู่แถวที่สองจากท้ายสุดทนไม่ไหวแล้ว
เขาตบโต๊ะดังปังแล้วลุกขึ้นยืน ชี้ไปที่ลู่ซือเหยียนบนเวที สายตาฉายแววโกรธจัด
“ลุง! นายทำอะไร!?”
“ให้เขาพูดจบไม่ได้เหรอไง!? เผื่อจะมีผีตัวที่สี่จริงๆ ล่ะ!”
ลู่ซือเหยียนยืนอยู่บนเวที ค่อยๆ เก็บมีดผ่าตัด แล้วหยิบบุหรี่ขึ้นมาอีกมวน จุดไฟ
“ฮ่าๆ ไอ้อ้วนเล็ก”
เขาพ่นควันเป็นวง สายตาเหยียดหยาม
“นายไม่เชื่อจริงๆ เหรอว่าไอ้หมอนั่นจะมีพลังพิเศษอะไร?”
“เวลาที่ฉันอยู่กับมันนานกว่าเจ้าพวกนายมาก ฉันรู้ดีว่ามันเป็นคนแบบไหน”
ลู่ซือเหยียนดีดขี้บุหรี่ น้ำเสียงมั่นใจ
“ก็แค่ไอ้ขี้ขลาดที่ชอบพูดจาเพ้อเจ้อเพื่อเอาตัวรอดเท่านั้นแหละ”
“คนแบบนี้ในวันสิ้นโลก ตายไปก็ไม่น่าเสียดาย”
“นายว่าไหม... เจียง...”
ขณะที่เขากำลังจะส่งสายตาเยาะเย้ยไปยังชายคนที่นั่งหลับอยู่ด้านหลังห้องเรียน
รูม่านตาก็ขยายใหญ่สุดขีด!
เพราะร่างที่ควรจะพิงอยู่บนเก้าอี้ ตอนนี้กลับหายไปแล้ว!
วูบ!
สายลมปะทะหน้า
ลู่ซือเหยียนรู้สึกเพียงภาพเบลอไปชั่วขณะ
ใบหน้าที่หล่อเหลาเย็นชาเข้าครอบคลุมการมองเห็นของเขาทั้งหมด
โอ้ ไม่...
ถ้าพูดให้ถูกก็คือ
กำปั้นขนาดเท่าถังข้าว ตรงมาที่กลางหน้าเขา!
“เชี่ย! ฉันควรคิดได้ตั้งนานแล้ว...”
ความคิดในใจของลู่ซือเหยียนยังไม่ทันจะจบ
ปัง!!
เสียงกระแทกก้องทั้งห้องเรียน!
กำปั้นของเจียงหนาน ตรงเป้าอย่างแม่นยำ!
“อึ่ก!”
ลู่ซือเหยียนรู้สึกได้ถึงกระดูกจมูกแหลกสลายในทันที
ความเจ็บปวดรุนแรงยังไม่ทันส่งถึงสมอง ทั้งร่างก็ถูกแรงมหาศาลระดับ D พลัส อันแข็งแกร่งนั้นเหวี่ยงกระเด็นออกไป!