"ไม่เป็นไร...ไม่เป็นไร!"
มองดูผีหัวตัดที่ยืนรอให้เขาลุกให้อย่างใจจดใจจ่อ คามิยะ โคนัน โค นัน ก็พยายามปลอบใจตัวเองอย่างบ้าคลั่งในใจ
"ฉันคือผู้ถูกเลือก! ฉันมีลำดับที่ 098 [เฉลยคำตอบ]!"
"ฉันคือพระเอกตัวจริง! ฉันจะตายที่นี่ไม่ได้!"
คามิยะ โคนัน โค นัน กดความกลัวลงไป สมองหมุนเร็วสุดขีด
"แค่...แค่พิสูจน์คุณค่าของฉันต่อหน้าพวกนี้!"
"แค่ให้พวกเขารู้ว่าฉันทดแทนไม่ได้!"
"ในห้องเรียนนี้มีที่ว่างตั้งหลายที่ ให้ผู้ถูกเลือกอย่างฉันสักที่คงไม่เกินไปใช่ไหม?!"
คิดได้ดังนั้น เขาก็ดีดตัวลุกจากที่นั่งทันที
หันหน้าไปทางลู่ซือเหยียนบนเวที รวมถึงเพื่อนร่วมชั้นที่มองมาอย่างเย็นชารอบข้าง เขาตะโกนสุดเสียง
"ทุกคน! ฟังฉันก่อน!!"
"ฉันมีพลังพิเศษ! ฉันเป็นผู้มีพลังระดับเอ! ความสามารถของฉันคือ[หยั่งรู้]!!"
เขาไม่ได้เอ่ยชื่อความสามารถจริงของตัวเอง แต่แต่งชื่อที่ฟังดูน่าเกรงขามกว่า
คามิยะ โคนัน โค นัน ชี้ไปที่กระดานดำ แล้วขายตัวเองอย่างสุดเสียง
"ฉันใช้พลังพิเศษหยั่งรู้กติกาทั้งหมดของคาบเรียนนี้แล้ว!!"
"แค่ฟังฉัน! แค่ทำตามที่ฉันสั่ง! เราก็จะไม่ตาย! และจะไม่ถูกผีสิงอีกด้วย!!"
"ฉันมีวิธีแก้เกม! ฉันมีค่า!!"
ทว่า
ความตกตะลึงและกราบไหว้ที่เขาคาดหวังไว้ ไม่ได้เกิดขึ้น
สิ่งที่ตอบกลับมาคือความเงียบงัน...และการเยาะเย้ย
ลู่ซือเหยียนพิงมุมห้อง สูดบุหรี่เข้าลึก ขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตาเต็มไปด้วยความระแวง
"ฉันจำนายได้ คามิยะ โค นัน"
"ตอนที่เรารวมพลกัน ฉันเพื่อประเมินกำลังรบ เคยถามทุกคนเป็นรายคน"
"ตอนนั้นนายบอกว่าเป็นแค่คนธรรมดาที่ไม่มีแรงแม้แต่จะผูกเชือกรองเท้า"
ลู่ซือเหยียนพ่นควันเป็นวง แล้วหัวเราะเย็น
"ยังไง? พอจะตายแล้วจู่ๆ ก็มีพลังพิเศษขึ้นมา?"
"ระดับเอ? หยั่งรู้? ฉันว่าเป็นเรื่องโกหกที่แต่งขึ้นเพื่อให้เราช่วยนายมากกว่า"
"หรือว่า...จะหลอกให้เราไปตายแทน?"