"ว้าว!"
จ้าวหยานตาเป็นประกาย ผิวปากเบา ๆ
"เจ้าหนูนี่หน้าตาไม่เลวเลยนะ! คิ้วดาบตากระจ่างแบบนี้ เอาวัยหนุ่มของฉันมาเทียบก็ยังสู้นิด ๆ!"
วั่นฉางเจิงที่กำลังชงชาอยู่ข้าง ๆ ได้ยินแล้วมือสั่น เปลือกตากระตุก
"เสี่ยวจ้าว ต้องรู้จักประมาณตนหน่อย"
"จำตอนคัดเลือกคนครั้งนั้นได้ไหม ที่ทุกคนคิดว่านายทหารเสนาธิการอย่างเธอเป็นหัวหน้าหน่วยรบพิเศษ"
"ดูเธอผิวคล้ำขนาดนั้น สู้พวกทหารในประเทศอินทรีที่สีผิวกลมกลืนกับกลางคืนโดยธรรมชาติยังได้เลย"
"แค่นั้นแหละ..."
จ้าวหยานหน้าชาขึ้นเล็กน้อย เกาหัว
"ท่านผู้บัญชาการ พูดแบบนี้..."
"แค่คุยเล่น ห้ามเปิดแผลเก่าได้ไหม~ ตอนนั้นฉันยังไม่โตเต็มที่นิ!”
"พอได้แล้ว ๆ อย่ามัวแต่พูดจาไร้สาระ"
วั่นฉางเจิงโบกมืออย่างหงุดหงิด วางถ้วยชาลงบนโต๊ะ:
"ฉันรอให้เธอตื่นมาวิเคราะห์แฟ้มระดับ S ด้วยกันอยู่เลย อย่ามัวชักช้า รีบดูส่วนสำคัญสิ!"
"ได้ครับท่านผู้บัญชาการ ดูเลย!"
จ้าวหยานเลิกทำหน้านิ่ง มองลงไปที่ข้อมูลความเข้มข้นของสายเลือดใต้รูปภาพ
แต่แล้ว วินาทีต่อมา
เขาก็ชะงัก
เขาขยี้ตา คิดว่าตัวเองตาเพี้ยน
แล้วก็เกือบเอาหน้าซุกเข้าไปในเอกสาร นับจุดทศนิยมอย่างละเอียด
วั่นฉางเจิงยกถ้วยชาขึ้น ชำเลืองมองเขา
"เป็นอะไรไป? นอนแล้วตาฝาดหรือไง? ให้ฉันไปเบิกแว่นตาแก่ที่แผนกเสบียงมาให้ไหม?"
พูดพลางจิบชาร้อน เพลิดเพลินกับรสขมที่กลายเป็นหวาน
"ไม่ใช่... ท่านผู้บัญชาการ..."
จ้าวหยานยืดตัวขึ้น ชี้ไปที่ตัวเลขในเอกสาร สีหน้าเหมือนเห็นผี
"ข้อมูลนี้ผิดชัด ๆ! หรือสมองของพวกทีมที่ปรึกษาแก่ ๆ นั่นฟ้องอีกแล้ว?"
"เฮ้อ~ เจ้าหนูเอ๋ย อย่าได้แคลงใจทีมที่ปรึกษาของเขาเขาไปได้ไหม? พวกเขาคือผู้เชี่ยวชาญ!"