"อ๊าาาา! อสูร! ตายไปซะเถอะ!!"
เมื่อเห็นสภาพศพอันน่าสยดสยองของอิเคดะ ซาโตะก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง
ความหวาดกลัวสุดขีดทำให้เขาสิ้นสติ ยกปืนไรเฟิลขึ้นมา แล้วเหนี่ยวไกยิงใส่ร่างของอิเคดะที่กำลังถูกกัดกินอย่างบ้าคลั่ง!
ปังๆๆๆๆ!
"ซาโตะ! หยุดนะ! นั่นเพื่อนร่วมทีม!" คุโจตะโกนก้อง
แต่ซาโตะไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น พอกระสุนหมด เขายังปลดปล่อยพลังพิเศษออกมาอีก!
ใบมีดลมหลายสายพุ่งออกมาพร้อมเสียงหวีดหวิว ฉีกร่างอิเคดะที่ถูกกัดกินไปครึ่งหนึ่งจนแหลกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย!
เลือดกระเซ็นปนกับน้ำฝน เนื้อกระจุยกระจาย
"ตายแล้ว...ตายแล้วใช่ไหม? ฮ่าๆๆๆ!"
ซาโตะหายใจหอบหนัก ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มบ้าคลั่งอย่างผิดปกติ
"ปัง!"
คุโจพุ่งเข้ามา เตะคนบ้าคนนี้ล้มลงกับพื้น ปลายกระบอกปืนจ่อที่หน้าผากของเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง
"ไอ้สารเลว! พอได้แล้ว! ใครอนุญาตให้นายทำแบบนี้กับอิเคดะ?!"
"ทำไมต้องทำลายศพของเขาด้วย!!"
คุโจแอบชอบชายร่างใหญ่ผู้ซื่อตรงคนนี้มานาน ไม่คิดว่าเขาจะตายอย่างน่าสยดสยองขนาดนี้ ถึงขั้นไร้ศพให้เห็น
"นายจะรู้อะไร!!"
ซาโต้ตะคอกด้วยสีหน้าอำมหิต "ฉันนี่แหละกำจัดศัตรูให้สิ้นซาก! นายไม่เคยเล่นเกมเหรอ?! ถ้าเขากลายเป็นอสูรขึ้นมาจะทำยังไง?"
"แบบนี้ ภายใต้ใบมีดลมของฉัน ถึงจะเป็นอสูรล่องหนอะไรก็ต้องตายที่นี่!"
คุโจไม่สามารถโต้แย้งได้ เธอเพียงแค่มองดูเศษซากบนพื้น หัวใจราวกับถูกมีดบั่น
ส่วนซาโตะก็ดิ้นรนลุกขึ้น เช็ดเลือดบนใบหน้า
"ไปกันเถอะ! อสูรตายแน่แล้ว! เราไปทำภารกิจให้เสร็จ แล้วรีบออกไปจากที่บ้าบอนี้ให้เร็วที่สุด!"