“นาย…เป็นคนหัวเซี่ย?”
คุโจกุมบาดแผลที่ต้นขาไว้ มองชายแก่หนวดเครารกรุงรังตรงหน้าด้วยสายตาสลับซับซ้อน
ในโลกแดนเถื่อน พลังของกฎทำให้ทุกภาษาเข้าใจกันได้
ไม่ว่าจะเป็นภาษาหัวเซี่ยหรือภาษาซากุระ เมื่อส่งถึงสมองอีกฝ่ายก็จะแปลงเป็นภาษาของตนโดยอัตโนมัติ
“ใช่แล้ว”
ชายแก่สูดบุหรี่หนึ่งคำ แสงไฟวาบสะท้อนใบหน้าที่เต็มไปด้วยเรื่องราว
ลู่ซือเหยียน
“ฉันชื่อลู่ซือเหยียน”
“หรือ…จะเรียกฉันอีกชื่อก็ได้”
เขาพ่นควันเป็นวงกลม มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
“หนึ่งเดียวที่จริงใจแห่งหัวเซี่ย”
ได้ยินชื่อนี้ ดวงตาของคุโจและโฮชิโนะหดวูบพร้อมกัน
อันดับเก้าของลิสต์อันดับมือใหม่!
“ตอนนี้ เพื่อความปลอดภัย”
ลู่ซือเหยียนแบมือขึ้น น้ำเสียงแข็งกร้าวขึ้น
“เอามือปืนส่งมาเถอะ พวกนักโกง”
“ไ…ได้! ฉันส่งให้เดี๋ยวนี้!”
โฮชิโนะขี้ขลาดอยู่แล้ว พอได้ยินว่าอีกฝ่ายเป็นหนึ่งในสิบอันดับแรกของลิสต์ ไหนจะกล้าขัดขืน?
เธอกลั้นความขี้ขลาดเอาไว้ รีบแกะปืนกลพี 90 ที่ห้อยคอลงมาอย่างวุ่นวาย แล้วโยนทิ้งไปทันที
“โฮชิโนะ! แม่ขี้ขลาด! ฉันตาถึงจริง ๆ ที่ตัดสินใจช่วยแก!”
คุโจตวาดลั่น
ในฐานะทายาทตระกูลใหญ่ ความภาคภูมิใจของเธอไม่ยอมให้เธอก้มหัวให้คนหัวเซี่ย
“คนต่างชาติทุกคนคือศัตรู! โดยเฉพาะคนหัวเซี่ย!”
สายตาของคุโจดูบ้าคลั่ง เธอยกปืนพกในมือขึ้น เล็งไปที่ลู่ซือเหยียนโดยตรง!
“แล้วถ้าฉันไม่ส่งล่ะ?!”
มองดูปากกระบอกปืนสีดำสนิท รอยยิ้มของลู่ซือเหยียนไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย แม้แต่เปลือกตาก็ไม่กระพริบ
“เหอะ ๆ…”
“สมจริง สุนัขยังเลียนิสัยกินอุจจาระไม่เคยเปลี่ยน”
ลู่ซือเหยียนยื่นมือไปดึงบุหรี่ที่มุมปากออกมา ดีดขี้บุหรี่เบา ๆ
“คนประเทศซากุระ ไม่เคยเปลี่ยนนิสัยเนรคุณที่ติดกระดูกเลยสักครั้ง”