“เอ่อ…”
หยางเหว่ย รูม่านตาขยายออกทันที
ทันใดนั้น ในสายตาของกัวซ่วยที่แทบจะว่างเปล่าด้วยความตกใจ ร่างท่อนบนของหยางเหว่ยก็หลุดร่วงจากเอว
ตับ!
ร่างกายท่อนบนกระแทกลงกับพื้นฝุ่นอย่างหนัก ขณะที่ขาทั้งสองข้างที่ยังกระตุกอยู่ก็ยังคงยืนอยู่ตรงนั้น
ลำไส้ อวัยวะภายใน พร้อมกับเลือดที่ร้อนระอุ ทำให้ทุ่งข้าวสาลีที่อยู่ใต้เท้าเปื้อนไปด้วยสีแดงในพริบตา
“เห…เหว่ย…”
หยางเหว่ยที่มีร่างกายเหลือเพียงครึ่งท่อน นอนจมกองเลือด พยุงศีรษะขึ้นอย่างยากลำบาก
สายตาของเขาเริ่มหม่นหมอง แต่ริมฝีปากกลับพยายามขยับเปิดออก
“รีบ…รีบไป…”
“อย่าหันกลับมา…วิ่งไปเถอะ…”
พอพูดจบ ศีรษะของเขาก็กระแทกลงกับพื้นอย่างหนัก ดวงตาสูญเสียประกายไปตลอดกาล
“อ๊ากกกกกก!!”
กัวซ่วย รู้สึกเหมือนกะโหลกหัวใจของตัวเองจะระเบิดออกมา
มองดูเพื่อนที่เมื่อครู่ยังล้อเล่นกับตัวเองอยู่
บอกว่าจะหาหมอมาเปลี่ยนผิวหนัง แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเศษเนื้อกระจายอยู่ทั่วพื้น
พังทลาย
สิ้นหวัง
ยิ่งไปกว่านั้นคือความเกลียดชังที่ท่วมท้น!
“ทำไม…ทำไมฉันไม่พบมันตั้งแต่เนิ่นๆ!”
กัวซ่วย ตะโกนคำรามในใจอย่างบ้าคลั่ง และตบหน้าตัวเองอย่างแรงหนึ่งที
“ฉันมันไร้ค่าหรือไง?! อ่า!!”
ถ้าไม่รีบร้อนหา ถ้าได้อยู่กับเขาตลอดเวลา…เหว่ยคงไม่ตาย!
“ฮี่ๆๆ…วิ่งสิ…รีบวิ่งสิ…”
อสูรที่สวมผิวหนังอันยับเยินของไป๋เหลียนฮวา ยืนเหยียบอยู่บนศพของหยางเหว่ย ส่งเสียงหัวเราะเย้ยหยัน
มันไม่รีบกิน ดูเหมือนมันจะยิ่งเพลิดเพลินกับความสิ้นหวังของเหยื่อมากกว่า
“ฉันจะฆ่าแก! ฉันจะฆ่าแก!!”
กัวซ่วย ดวงตาแดงก่ำ อยากจะพุ่งเข้าไปสู้กับมันให้ตายไปข้างหนึ่ง