ความมืดยามค่ำคืนมาเยือนโดยไม่ทันตั้งตัว
พื้นที่ "ห้องหอ" ที่อู๋ฮ่าวจัดไว้เป็นพิเศษ อยู่ในที่ลุ่มห่างจากค่ายหนึ่งร้อยเมตร
ต้นธัญพืชสูงๆ ถูกทับราบ ปูด้วยเสื้อผ้าเป็นที่นอน
แสงจันทร์สีแดงสาดลงมา ให้บรรยากาศทั้งน่าคลุมเครือและน่าขนลุก
"พี่จิ้นเฉิง... เดี๋ยวเบาๆ นะคะ อย่าทำให้หนูเจ็บละ"
ไป๋เหลียนฮวานั่งบนกองเสื้อผ้า แสร้งทำเขินขณะปลดกระดุม แต่ในใจกลับกลอกตา
ที่บัดซบนี้เต็มไปด้วยตอซัง ทิ่มก้นเธอเจ็บเหลือเกิน
แล้วคนตรงหน้าอย่างหวังจิ้นเฉิง ตั้งแต่เดินมาถึงก็ยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้น
เขาหันหลังให้แสง ดูสีหน้าไม่ชัด มีแต่เสียงหายใจหนักๆ
"ฮี่ๆ..."
หวังจิ้นเฉิงหัวเราะแห้งๆ แล้วเดินเข้ามาใกล้
ไป๋เหลียนฮวาเก็บความขยะแขยง เอื้อมมือไปกอดคอหวังจิ้นเฉิง พ่นลมหายใจหอมๆ
"คนโง่ จะยืนงงไปอีกนานไหม? ไม่ใช่บอกว่า... อยากได้ตัวฉันหรือไง?"
"มาสิ แค่เธอยอมเชื่อฟังฉัน ก็ไม่แน่ว่าฉันจะปล่อยให้เธอเสพสุขไม่ได้..."
แต่พูดยังไม่ทันจบ
มือที่ควรจะมาโอบเอวเธอกลับบีบคอเธอไว้แน่น!
"แค็ก! เธอ..."
ไป๋เหลียนฮวาตกใจตาเบิกกว้าง กำลังจะด่า แต่แสงจันทร์สีแดงทำให้เธอเห็นหน้าของหวังจิ้นเฉิงตอนนี้ชัดขึ้น
ใบหน้าที่เคยดูซื่อๆ บัดนี้กลับแยกออกตรงกลาง!
ไม่ใช่แค่อ้าปาก แต่ทั้งแผ่นหน้า เหมือนเสื้อผ้าที่หลวมเกินไป แตกออกจากดั้งจมูก!
ใต้ผิวหนังที่แตกนั้น ไม่มีกระดูก ไม่มีกล้ามเนื้อ
มีแต่ฟางแห้งสีเหลืองเปื้อนเลือดสีคล้ำเป็นก้อนๆ!
"ใช่แล้ว... ฉันอยากได้... ตัวเธอ"
เสียงของหวังจิ้นเฉิงเปลี่ยนไป
ไม่ใช่เสียงคนซื่อๆ อีกต่อไป แต่เหมือนไม้ผุสองท่อนเสียดสีกัน แหลมและกลวง
"ผิวหนัง... คับไป... เปลี่ยน... อันใหม่..."
"อ๊าาา!!! ตัวประหลา...อุ๊บๆๆ!"
ไป๋เหลียนฮวาในที่สุดก็ตั้งสติได้ ร้องกรี๊ดสุดเสียง
แต่เสียงร้องเพิ่งออกมาปาก ก็ถูกฟางหยาบๆ จำนวนนับไม่ถ้วนที่พุ่งออกจากปากหวังจิ้นเฉิง อุดกลับเข้าไปในลำคอ!
"อึ๊บ! อึ๊บๆ!!"
ไป๋เหลียนฮวาดิ้นสุดชีวิต เล็บข่วนไปที่ตัวหวังจิ้นเฉิง แต่ที่หลุดออกมามีแต่เศษฟางเน่าๆ
ฉึก!
มือที่กลายเป็นฟางเต็มตัวของหวังจิ้นเฉิง พุ่งเข้าไปในช่องท้องของไป๋เหลียนฮวาอย่างแรง!