โลกแดนเถื่อน วันที่สอง สิบโมงครึ่งเช้า
สถานที่ ชายแดนทุ่งข้าวสาลีเดิม
รถบ้านจอดลงบนที่รกร้าง
ยางรถพัดฝุ่นตลบ
ในห้องขับ หวังเหมิ่งมองที่ราบรกร้างสุดลูกหูลูกตาข้างหน้า เหยียบเบรก ใบหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง
"แปลก...ไม่มีทางแล้ว?"
"เมื่อกี้ห่างออกไปไม่กี่กิโลยังเห็นเป็นสีทองลิบ ๆ อยู่เลย ทำไมมาถึงที่นี่ทุ่งข้าวสาลีหายไป?"
ในรถ เจียงหนานยังหลับอยู่
หลิวอวี่ฉิงจูงอวี๋ซือซือเดินไปที่หน้าต่าง ชี้ไปที่ที่รกร้างข้างนอกแล้วถาม
"ซือซือ เธอแน่ใจนะว่าที่นี่? จะลืมทางไปหรือเปล่า?"
"เป็นไปไม่ได้! ที่นี่แน่นอน!"
อวี๋ซือซือถึงจะตกใจกับภาพตรงหน้ามากเช่นกัน
แต่เธอชี้ไปที่ต้นไม้แก่ต้นหนึ่งที่ตายแล้วห่างออกไปไม่กี่สิบเมตรนอกหน้าต่าง น้ำเสียงแน่ใจสุดขีด
"พวกเธอดูต้นไม้นั่นสิ! กิ่งด้านซ้ายหักไปท่อนหนึ่ง!"
"นั่นคือตอนเมื่อคืนที่ไป๋เหลียนฮวาคนเลวนั่นหลอกฉัน เพื่อจะทำให้ฉันล้ม เธอจงใจหักแล้วโยนทิ้งลงพื้น!"
"ต่อให้แหลกเป็นผงฉันก็ไม่มีทางจำผิด!"
หลิวอวี่ฉิงเลื่อนแว่นตา สีหน้าเริ่มเคร่งเครียด
สิ่งบอกตำแหน่งตรงกัน แต่ฉากเปลี่ยนไปแล้ว
ทุ่งข้าวสาลีสีทองหลายสิบหมู่ที่ควรจะอยู่ตรงนั้น หายวับไปกับตา เหลือเพียงที่รกร้างโล่ง ๆ
"เป็นไปได้ไหม...ว่าพื้นที่นี้เกี่ยวกับเวลา?"
หวังเหมิ่งลูบคาง วิเคราะห์: "อย่างเช่นภาพลวงตา? หรือทุ่งข้าวสาลีนี้มีชีวิต?"
"ออกมาเฉพาะตอนกลางคืน? หรือว่า...ต้องมีเงื่อนไขพิเศษถึงจะเข้าไปได้?"
"เป็นไปได้มาก"
หลิวอวี่ฉิงพยักหน้า "งั้นเราเรียกหัวหน้าตื่นมาถามดีไหม?"
"อย่า!"
หวังเหมิ่งรีบโบกมือห้าม แล้วลดเสียงต่ำลง
"รออีกหน่อยเถอะ หัวหน้าเพิ่งพักได้ไม่ถึงสองชั่วโมง"
"ถึงฉันจะขับช้า ๆ เพื่อความปลอดภัย แต่นี่มันเช้าเกินไปจริง ๆ"
แววตาหวังเหมิ่งเป็นประกายอยากแสดงฝีมือ
"เราไปพึ่งหัวหน้าทุกเรื่องไม่ได้หรอก"
"ในฐานะลูกน้องคนสนิท เราต้องแสดงคุณค่าของเราให้มากขึ้น!"
"ถ้าแม้แต่เรื่องเล็ก ๆ อย่างการสำรวจเส้นทางยังทำไม่ได้ แล้วจะอยู่ข้างกายหัวหน้าไปได้ยังไง?"
"มีเหตุผล"
หลิวอวี่ฉิงเห็นด้วยอย่างยิ่ง
เธอหันไปพูดกับอวี๋ซือซือ: "ซือซือ เธออยู่บนรถ ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น"