ในป่ามืดที่บิดเบี้ยว มีลำแสงหนึ่งสั่นไหวไปมา
นั่นคือทีมหนีตายที่หยางเหว่ยนำ
พวกเขาเดินลึกๆ ตื้นๆ เหยียบใบไม้ผุๆ รอบข้างเงียบสนิท มีเพียงเสียงหายใจและเสียงกิ่งไม้แห้งแตกใต้เท้า
หยางเหว่ยเดินอยู่หน้าสุด มือกำไฟฉายสว่างจ้าที่เก็บมาจากศพลุงหวังแน่น
อีกมือถือค้อนทุบกระจก ประสาทตึงเครียด
“เหล่าหยาง...”
เสียงที่จงใจกดให้เบาดังมาจากข้างตัว
คนที่พูดคือกัวซ่วย กองหลังทีมบาสของโรงเรียน เพื่อนซี้ที่สุดของหยางเหว่ย
เขาหันไปมองทิศทางของรถบัสอย่างระแวดระวัง แล้วกระซิบข้างหูหยางเหว่ย
“จริงๆ... นายก็เห็นใช่ไหม?”
“ผู้หญิงไป๋เหลียนฮวาน่ะปากมาก แต่เมื่อกี้เธอพูดถูกอยู่อย่าง...”
“อีกาตัวนั้นตายได้อัปมงคลมาก และท่าทางของเจียงหนาน...”
มือที่ถือไฟฉายของหยางเหว่ยสั่นวูบ แสงสะท้อนเป็นเงาเต้นบนลำต้นไม้
เขานิ่งไปสองวินาที กัดฟันแล้วพยักหน้า
“ฉันเห็น”
เสียงหยางเหว่ยทุ้มต่ำ
“ฉันถึงพาพวกนายออกมา”
“กัวซ่วย นายลองคิดดู ถ้านั่นเป็นพลังพิเศษหรือระบบ... ทำไมมีแค่เขาคนเดียว?”
แววตาหยางเหว่ยเผยความกลัว
“ไม่มีประกาศทั้งเซิร์ฟเวอร์ ไม่มีข้อความในโทรศัพท์ ทุกคนเป็นคนธรรมดา!”
“ทำไมอยู่ดีๆ เจียงหนานถึงมองเราเหมือนมองคนตายได้ แล้วยังฆ่าคนในระยะไกลได้อีก?”
“แล้วนายสังเกตสีหน้าเขามั้ย?”
หยางเหว่ยนึกถึงความเย็นชาของเจียงหนานตอนใช้หลี่ซิ่นเป็นโล่ และสายตาตอนชี้ปืนจ่อกลางหน้าผากตัวเอง
นั่นไม่ใช่สายตาที่มนุษย์ควรมี
ไม่มีความโกรธ ไม่มีความลังเล ไม่แม้แต่ระลอกคลื่น
เหมือนกำลังมองกองเนื้อเดินได้
“สีหน้าแบบนั้น... ฉันเคยเห็นจากสิ่งเดียว”
หยางเหว่ยกลืนน้ำลาย “จำเกมผีที่เราเล่นทั้งคืนที่ร้านเน็ตเมื่อสองสามวันก่อนได้ไหม?”
กัวซ่วยชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วรูม่านตาหดทันที เหมือนนึกถึงอะไรที่สยองสุดขีด